Uncategorized

Οι φτωχοί θεατρικοί χειμώνες της Αργολίδας

του Mario Vagman

Δε μπορώ να καταλάβω τους κατοίκους της Αργολίδας.

Κάθε καλοκαίρι παθαίνουν μια μανία με τις θεατρικές παραστάσεις της Επιδαύρου, αναζητούν εισιτήρια, προσκλήσεις, στήνονται σε ουρές, αυτοφωτογραφίζονται στις κερκίδες του αρχαίου θεάτρου, απολαμβάνουν παραστάσεις, άλλες τις βρίζουν και τις σχολιάζουν και πάει λέγοντας.

Κάθε Παρασκευή και Σάββατο ο πολιτιστικός σφυγμός του νομού χτυπάει μόνο για το Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου και μερικές φορές για τις παραστάσεις στο αρχαίο θέατρο του Άργους. Ως εκ τούτου πηγάζει από τον κόσμο μια ξεκάθαρη δίψα για το θέατρο. Ο κόσμος το θέλει, το χρειάζεται και το αναζητά. Και ας έχει δει τις ίδιες και τις ίδιες υποθέσεις των αρχαίων έργων πολλές φορές.

Και μετά το καλοκαίρι όμως τί;

Η Αργολίδα απομένει με τις δεκάδες ερασιτεχνικές ομάδες της (εξαιρετικές πάντως σε πολλές περιπτώσεις) και κάποιες ελάχιστες παραστάσεις που έρχονται από την πρωτεύουσα και μπορούν να βολέψουν τα φτωχικά σκηνικά τους στις απαράδεκτες θεατρικές δομές που υπάρχουν σε όλον το νομό.

Πως γίνεται ένας κόσμος που όλο το καλοκαίρι βλέπει και ξαναβλέπει την Αντιγόνη να θάβει παράνομα τον αδερφό της, τον Οιδίποδα να αυτοτυφλώνεται για άλλη μια φορά, τον Σωκράτη να γελοιοποιείται στα λόγια του Αριστοφάνη, να μην ζητάει επιτακτικά και γιατί όχι να επιβάλει την δημιουργία ενός οργανωμένου και αξιοπρεπούς χειμερινού θεατρικού χώρου.

Να έρχονται θίασοι εξ Αθηνών και όχι μόνο – άλλωστε τα ΔΗΠΕΘΕ σε πολλά μέρη της Ελλάδας ανεβάζουν απίστευτες παραστάσεις και περιοδεύουν – και όλοι αυτοί να μπορούν να στήσουν τα σκηνικά τους, να έχουν τα καμαρίνια τους και να έχουν τη δυνατότητα να παίξουν τα έργα τους μπροστά σε αμφιθεατρικές κερκίδες, γεμάτες κόσμο που διψάει για θέατρο και το αποδεικνύει κάθε καλοκαίρι. Και φυσικά οι ντόπιες ερασιτεχνικές ομάδες να έχουν επιτέλους έναν χώρο της προκοπής για να κάνουν τις πρόβες τους και την προετοιμασία των έργων που θα ανεβάσουν.

Η δημιουργία μιας τέτοιας δομής δεν ανεβάζει μόνο το πολιτιστικό επίπεδο της Αργολίδας. Δεν ψυχαγωγεί μόνο τον κόσμο της. Δεν καλλιεργεί απλά. Φέρνει και νέους επισκέπτες. Φέρνει πολιτιστικό τουρισμό κατά τη διάρκεια κυρίως του λιγότερα τουριστικού χειμώνα. Φέρνει λοιπόν χρήματα.

Ίσως αυτό το τελευταίο να είναι ένα επιχείρημα που θα πείσει τους διοικούντες να ασχοληθούν επιτέλους με τη δημιουργία ενός αξιοπρεπούς κλειστού θεάτρου στην Αργολίδα.

Γιατί από ψυχαγωγία, πολιτισμό και άλλα σχετικά έχουν αποδείξει πια πως δεν καταλαβαίνουν και πολλά πράγματα.

ΚΑΝΕ ΣΧΟΛΙΟ

AΠΑΝΤΗΣΗ

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

To Top