Uncategorized

Στις εκλογές των εκπαιδευτικών της Αργολίδας η νέα πρόταση έχει ήδη υποστηρικτές (του Τάσου Χατζηαναστασίου)

«Εκτίμηση αποτελέσματος για την ανάδειξη του νέου ΔΣ της ΕΛΜΕ από τον Τάσο Χατζηαναστασίου»

14875360_10209528277437366_213794774_n

Καταρχάς θα ήθελα να ευχαριστήσω από καρδιάς τις συναδέλφισσες και τους συναδέλφους που στήριξαν την Ανεξάρτητη Ενωτική Κίνηση δίνοντάς μας το 19,5% των ψήφων και δύο έδρες στο νέο ΔΣ. 

Αυτό που αρχικά φαινόταν έως και ακατόρθωτο έγινε πραγματικότητα: ένα νεότευκτο σχήμα, κυριολεκτικά της τελευταίας στιγμής, με υποψηφίους όμως που έχουν μακροχρόνια δράση, να διαρρήξει τους παραδοσιακούς σχηματισμούς και διχασμούς προσελκύοντας ψηφοφόρους από όλους τους πολιτικούς χώρους. Και μάλιστα με καθαρές θέσεις όπως την ενασχόληση πέραν των κλαδικών αιτημάτων και με τα μορφωτικά ζητήματα και τα ζητήματα εθνικής ταυτότητας που τόσο βάναυσα πλήττονται από τις μνημονιακές κυβερνήσεις και ειδικά από την παρούσα ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας. Αν συνυπολογίσουμε και το ότι πρόκειται για το ψηφοδέλτιο με τον μικρότερο αριθμό υποψηφίων και το μοναδικό χωρίς κομματική στήριξη ή έστω αναφορά σε κάποιο παραδοσιακό σχήμα, το επίτευγμα είναι πραγματικά εντυπωσιακό και ελπιδοφόρο: το ξεπέρασμα της αντίθεσης δεξιάς – αριστεράς και η ενότητα του κλάδου στη βάση των πραγματικών προβλημάτων της χώρας και της Παιδείας είναι εφικτό!

Παρακάτω μπορείτε να δείτε τα αποτελέσματα των εκλογών για την ανάδειξη του νέου ΔΣ της ΕΛΜΕ Αργολίδας με τα ποσοστά της κάθε παράταξης που για μία ποιοτική ανάλυση είναι απαραίτητα ιδιαίτερα αν αναλογιστεί κανείς ότι φέτος ψήφισαν περίπου 60 συνάδελφοι περισσότεροι από πέρσι.

Αυτό προφανώς διαφοροποιεί την εντύπωση που αρχικά προκαλεί για παράδειγμα η αριθμητική άνοδος σε ψήφους της ΔΑΚΕ, που στην πραγματικότητα υποχωρεί ελαφρώς σε ποσοστό ενώ αντίστοιχα η πτώση της αριστεράς είναι ακόμη μεγαλύτερη.

Έτσι λοιπόν, η αναμενόμενη, μετά την διάσπαση της Απέναντι Όχθης (αριστερά), πρωτιά της ΔΑΚΕ δεν συνοδεύεται από πραγματική αύξηση της επιρροής της. Αντίθετα, έχουμε ελαφρά πτώση. Αυτό κατά την γνώμη μου εξηγείται από το ότι η ΔΑΚΕ αποτελεί μία καθεστωτική δύναμη που «έχει κουράσει» και δεν πείθει κατά αντιστοιχία προς τον κύριο κομματικό της φορέα, τη Νέα Δημοκρατία και που απλώς ενισχύεται από την καταστροφική πολιτική της κυβέρνησης. Αυτό αποτυπώνεται και από την σύσταση του ψηφοδελτίου σε σημαντικό ποσοστό από διευθυντικά στελέχη. Κι αυτό παρά το γνήσιο ενδιαφέρον των περισσότερων μελών της για το δημόσιο σχολείο και την υπεράσπιση των δικαιωμάτων του κλάδου και παρά την ανανέωση σε σημαντικό ποσοστό του ψηφοδελτίου.

Η Απέναντι Όχθη εμφανίστηκε φέτος ως ένας γνήσιος «συνασπισμός της Αριστεράς» μετά την αποχώρηση της «πατριωτικής τάσης». Η αναμενόμενη πτώση της δύναμής της συγκρατήθηκε σε αξιοπρεπή επίπεδα κυρίως χάρη στον «επαναπατρισμό» υποψηφίων και ψηφοφόρων που πέρσι είχαν απομακρυνθεί ή ψυχρανθεί είτε εξαιτίας της αυξημένης επιρροής των «πατριωτικών» φωνών είτε εξαιτίας της γενικότερης απογοήτευσης από την κυβερνώσα αριστερά. Θετικό αναμφισβήτητα το γεγονός της ανασυγκρότησής της που όμως θα αποδειχθεί θνησιγενής αν αναλογιστεί κανείς ότι τα δύο εκλεγμένα μέλη στο ΔΣ υποστηρίζουν δύο «θανάσιμους» πλέον εχθρούς στο συνδικαλιστικό κίνημα, τις ΣΥΝΕΚ (ΣΥΡΙΖΑ) και τις Παρεμβάσεις (εξωκοινοβουλευτική αριστερά). Με ενδιαφέρον αναμένεται επομένως η διατήρηση της ισορροπίας ιδιαίτερα όσο το μέτωπο της Παιδείας θα γίνεται ολοένα και πιο καυτό. Είναι πάντως λογικό μία ομάδα, της οποίας υπήρξα ιδρυτικό μέλος, να στηρίζεται σε έναν βαθμό, μικρότερο ή μεγαλύτερο, και στην δουλειά που έχω κάνει και ο ίδιος επί 10 σχεδόν χρόνια. Διαφορετικά δεν εξηγείται το ότι τα τελευταία χρόνια εκλεγόμουν με τον μεγαλύτερο αριθμό ψήφων. Το ότι δεν κατάφερα να πείσω την πλειοψηφία της Απέναντι Όχθης για την προτεραιότητα του εθνικού ζητήματος σε μία χώρα υπό επιτροπεία, «οικόπεδο και αποικία» ή για τις καταστροφικές για την Παιδεία επιλογές της κυβέρνησης δεν δικαιολογεί πάντως τους σε βάρος μου άδικους και βαρείς χαρακτηρισμούς περί εθνικισμού, θρησκοληψίας και άλλων δαιμονίων που ευτυχώς περιορίστηκαν σε ιδιωτικές συζητήσεις.

Το ότι δεν εκμεταλλεύτηκα καταστάσεις ειδικά μετά την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία και αντίθετα επέλεξα την αποχώρηση, την παραίτηση από το ΠΥΣΔΕ (το υπηρεσιακό μας συμβούλιο) για συνειδησιακούς λόγους και την συγκρότηση μίας αντιπολιτευτικής κίνησης αφήνοντας στους πρώην συναγωνιστές ολόκληρη την κληρονομιά, τον τίτλο, τα συνθήματα, τα τραγούδια και τα… έπιπλα της Απέναντι Όχθης, θα πρέπει τουλάχιστον να μου αναγνωριστεί. Η προσήλωσή μου στα ιδανικά της ελευθερίας και της δικαιοσύνης παραμένει αταλάντευτη και δεν ανταλλάσσω αυτή την στάση με κανένα προνόμιο ή θέση, αλλά ούτε και επιτρέπω τις εις βάρος μου συκοφαντίες από ορισμένους ανόητους. Η αριστερά είναι που έχει χάσει τον προσανατολισμό της και αντί να αγωνίζεται για την χώρα και τον λαό, υπερασπίζεται την αφηρημένη… αριστερά, κυβερνώσα ή μη.

Τέλος, λίγα λόγια για την μεγάλη πτώση του ΠΑΜΕ που απώλεσε περίπου το 1/3 της περσινής επιρροής του (από 15.5%, 10,5%) και μάλιστα σε μία εκλογική αναμέτρηση στην οποία μετείχε με καλούς οιωνούς: απογοήτευση πολλών αριστερών από τον ΣΥΡΙΖΑ, διάσπαση της Απέναντι Όχθης, «μεταγραφές». Η εκτίμησή μου για τους συναδέλφους – υποψηφίους του ΠΑΜΕ είναι δεδομένη αλλά θεωρώ ότι η άρνηση της παράταξης να προβεί σε οποιαδήποτε σύνθεση, κόστισε περισσότερο απ’ όλα. Αν όμως δεν επαληθευτεί η εκτίμηση αυτή και στις εκλογές των άλλων ΕΛΜΕ, τότε αυτό σημαίνει ότι το πρόβλημα εντοπίζεται στη σύνθεση του ψηφοδελτίου στην Αργολίδα που δεν ανανεώθηκε παρά ανακύκλωσε έμπειρα μεν, αλλά ταυτισμένα με άλλους χώρους, στελέχη.

Οι εκλογές όμως πέρασαν ενώ τα προβλήματα είναι ήδη μπροστά μας και αναμένουν τις προτάσεις και την δράση μας!

ΚΑΝΕ ΣΧΟΛΙΟ

AΠΑΝΤΗΣΗ

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

To Top