Uncategorized

Ο Καμπόσος επιμένει (στο λάθος) στην υλοτόμηση παρά τα νέα ιστορικά στοιχεία για το κυπαρίσσι

του Δημήτρη Πειρούνη

14569033_10154674304407074_1599922902_n

Κατά την διάρκεια των τελευταίων ημερών ανεφάνησαν νέα στοιχεία σχετικά με το Κυπαρίσσι της Πλατείας.
α/ από φωτογραφίες παλαιότερες ότι ήδη έγερνε.
β/ από το κείμενο του Βασίλη Δωροβίνη ότι είναι ένα ιστορικό ορόσημο για την πόλη, δένδρο εκατοντάδων ετών, που βρισκόταν στο παλαί ποτέ κήπο της οικίας Καλλέργη.
γ/ από την ανταπόκριση του κόσμου και τα σχόλια στο διαδίκτυο, ότι πάνω από 200 άτομα επιθυμούν την διάσωση του.
δ/ ότι είναι εφικτή η διάσωση του με αντιστήριξη -από μια πρόχειρη έρευνα στο διαδίκτυο όπως μπορεί ο καθένας να κάνει-,

Όλα αυτά θα αρκούσαν για οποιαδήποτε άλλη δημοτική αρχή να παγώσει ή και να ανακαλέσει ακόμη την απόφαση της και να διασώσει το ιστορικό για την πόλη δένδρο.

Όχι όμως για τον κ. Καμπόσο. Στο δελτίο τύπο που δημοσιοποίησε σήμερα [23-1-2016], επιμένει στην κοπή του κυπαρισσιού σε τρεις άξονες:
α/ στην εισήγηση της πολεοδομίας, [μόνο που η πολεοδομία μπορεί να μην είχε πληροφορηθεί ότι το κυπαρίσσι πάντα έγερνε, όπως φαίνεται στις φωτογραφίες που ποζάρει ο κ. Καμπόσος],
β/ σε λόγους ασφαλείας, [μόνο που από μια πρόχειρη έρευνα στο διαδίκτυο φαίνεται να υπάρχει η δυνατότητα αντιστήριξης],
γ/ στην τοποθέτηση τέλος -επί του θέματος αντιστήριξης- στο δελτίο τύπου ότι για κάποιο λόγο δεν προβλέφθηκε δυνατότητα αντιστήριξης και ότι κάτι τέτοιο δεν θα εξετασθεί.

Σύμφωνα με τα νέα στοιχεία που ανεφάνησαν -και βεβαίως χάρη σε φωτογραφίες στις οποίες ποζάρει σε ανύποπτο χρόνο δίπλα στο κυπαρίσσι ο ίδιος ο Καμπόσος, ενώ αυτό ήδη γέρνει- θα έπρεπε να ανακαλέσει, να παγώσει το θέμα.

Πλήν όμως δεν το κάνει, προτιμά να υλοτομήσει το δένδρο παρά να εξετάσει τα νέα στοιχεία. Για ποιούς λόγους όμως επιλέγει να υλότομήσει;

Δυστυχώς το διάγγελμα της 18-11-2016 μπορεί να εξηγεί αυτό το γιατί, καθώς αν ανακαλούσε θα ανοιγόταν ένα νέο ζήτημα: θα έπρεπε να ζητήσει συγνώμη από όσους προσέβαλε σε αυτό -για την επιλογή τους να θέλουν το δένδρο.

Κατά ειρωνεία της τύχης οι φωτογραφίες που ποζάρει δίπλα στο κυπαρίσσι -που ήδη έγερνε- στην έναρξη των εργασιών ήταν προϊόν δικό του, δημιούργημα του.

Όμως εδώ έχουμε την περίπτωση όπου το έργο ξεφεύγει από τον δημιουργό του, γυρίζει εναντίον του και κατά ειρωνικό τρόπο τον τιμωρεί, ενώ παράχθηκε αρχικά για να τον αποθεώσει…

Ευτυχώς που υπήρξαν αυτές οι φωτογραφίες γιατί διαφορετικά δεν θα υπήρχε καμία ελπίδα να σωθεί το κυπαρίσσι.

Αν σωθεί τελικά δεν το γνωρίζω. Αυτό που μπορώ όμως να αναγνωρίσω είναι η ειρωνεία του πράγματος.
Αυτό που μπορώ όμως να αναγνωρίσω τέλος είναι ότι λειτουργεί τελικά η αρχαία ρήση:

Ύβρις-Άτη-Νέμεσις-Τίσις

[Η ύβρις ήταν βασική αντίληψη της κοσμοθεωρίας των αρχαίων Ελλήνων. Όταν κάποιος, υπερεκτιμώντας τις ικανότητες και τη δύναμή του (σωματική, αλλά κυρίως πολιτική, στρατιωτική και οικονομική), συμπεριφερόταν με βίαιο, αλαζονικό και προσβλητικό τρόπο απέναντι στους άλλους, στους νόμους της πολιτείας και κυρίως απέναντι στον άγραφο θεϊκό νόμο -που επέβαλλαν όρια στην ανθρώπινη δράση-, θεωρούνταν ότι διέπραττε «ὕβριν», δηλ. παρουσίαζε συμπεριφορά με την οποία επιχειρούσε να υπερβεί τη θνητή φύση του και να εξομοιωθεί με τους θεούς, με συνέπεια την προσβολή και τον εξοργισμό τους.

Η βίαια, αυθάδης και αλαζονική αυτή στάση/συμπεριφορά, που αποτελούσε για τον αρχαίο ελληνικό κόσμο παραβίαση της ηθικής τάξης και απόπειρα ανατροπής της κοινωνικής ισορροπίας και γενικότερα της τάξης του κόσμου, πιστευόταν ότι (επαναλαμβανόμενη, και μάλιστα μετά από προειδοποιήσεις των ίδιων των θεών) οδηγούσε τελικά στην πτώση και καταστροφή του «ὑβριστοῦ» (ὕβρις > ὑβρίζω > ὑβριστής).

Αποδίδοντας την αντίληψη σχετικά με την ύβρη και τις συνέπειές της, όπως τουλάχιστον παρουσιάζεται στην αρχαιότερή της μορφή, με το σχήμα ὓβρις→ἂτη→νέμεσις→τίσις μπορούμε να πούμε ότι οι αρχαίοι πίστευαν πως μια «ὕβρις» συνήθως προκαλούσε την επέμβαση των θεών, και κυρίως του Δία, που έστελνε στον υβριστή την «ἄτην», δηλαδή το θόλωμα, την τύφλωση του νου. Αυτή με τη σειρά της οδηγούσε τον υβριστή σε νέες ύβρεις, ώσπου να διαπράξει μια πολύ μεγάλη α-νοησία, να υποπέσει σε ένα πολύ σοβαρό σφάλμα, το οποίο προκαλούσε την «νέμεσιν», την οργή και εκδίκηση δηλαδή των θεών, που επέφερε την «τίσιν», δηλ. την τιμωρία και τη συντριβή/καταστροφή του.

Από την κλασική εποχή και μετά, σε πολλές περιπτώσεις οι έννοιες Άτη, Δίκη και Νέμεσις φαίνεται να αποκτούν στη συνείδηση των ανθρώπων ισοδύναμη σημασία, αυτήν της θείας τιμωρίας.]

ΚΑΝΕ ΣΧΟΛΙΟ

AΠΑΝΤΗΣΗ

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

To Top