Uncategorized

Το σημείο μηδέν – Ένα πεσιμιστικό παραμύθι για τη νέα χρονιά με ευχάριστο τέλος (του Mario Vagman)

To κείμενο πρωτοδημοσιεύθηκε σε λογοτεχνική ιστοσελίδα στις αρχές Ιανουαρίου του 2012. 

Τώρα που μπήκε για τα καλά ο νέος χρόνος και όλο και περισσότερο νιώθουμε πως πλησιάζει το σημείο μηδέν, το τέλος, η καταστροφή του πολιτισμού και της ανθρώπινης ιστορίας, μια συμβουλή μονάχα έχω να μας δώσω. Ας ηρεμήσουμε. Ας χαλαρώσουμε. Δεν χρειάζεται πανικός. Ας σταματήσουμε  επιτέλους να αναμασάμε θρησκόληπτες ανοησίες και βιβλικές καταστροφές και ας αντιμετωπίσουμε με θάρρος τη πραγματικότητα που ξεδιπλώνεται μπροστά μας.

Είναι γεγονός πως πρόκειται να αφανισθούμε λένε. Δεν πειράζει. Αυτό δεν σημαίνει πως πρέπει να κάνουμε και σαν υστερικοί. Ας κρατήσουμε ένα επίπεδο.  Μπορεί να μην διαστελλόμασθε πλέον επιταχυνόμενοι, μπορεί να έχουμε εισέλθει σε κατάσταση κοινωνικής και επιβραδύνουσας σήψης και συστολής, αλλά δεν χάλασε κι ο κόσμος.

Για να τα λέμε όμως αντικειμενικά τα πράγματα δεν φταίτε μόνο εμείς. Μπορεί και να μην φταίμε καθόλου δηλαδή αλλά έτσι κι αλλιώς δεν πρόκειται να το μάθουμε ποτέ. Το σύμπαν φταίει. Ναι, το σύμπαν. Αυτό το πράμα με τα φωτάκια που δεν τελειώνει πουθενά. Αυτό το τεμπέλικο, αργόσυρτο και σαδιστικό κήτος που δεν ξέρει ποτέ που βαδίζει. Και δεν το ξέρει γιατί κατά βάση το σύμπαν είναι μαθηματικό πλάσμα. Το σύμπαν λειτουργεί συνεχώς και αδιαλείπτως με πιθανότητες. Αφού για να καταλάβετε, το σωματίδιο του Θεού, το σωματίδιο της γέννησης δηλαδή, το πρωταρχικό υλικό του σύμπαντος, έχει σχήμα μικροσκοπικού ζαριού, και μάλιστα πολύπλευρου.

Επομένως το σύμπαν μόνο απρόβλεπτο θα μπορούσε να χαρακτηριστεί. Τζογαδόρικο ίσως, κυνικό, ψυχρό μα κυρίως πιστέψτε με, σαδιστικό.

Γιατί άντε και του τη βάρεσε του σύμπαντος λέμε, εκεί που απλωνόταν ανέμελο στο χώρο του με τις πετρούλες του τις μεγάλες, τις ταχύτητες του φωτός και τις φωτιές, άντε λέμε και του τη βάρεσε να δημιουργήσει ζωή. Χωρίς λόγο και σκοπό. Έτσι του τη κάρφωσε ρε παιδί μου. Σωστή συνταγή είχε; Όχι. Όχι; Και τί έκανε; Τι άλλο; Ξεκίνησε τα πειράματα. Έπαιξε με τις πιθανότητες. Και εκτός από όλο το χρόνο που είχε με το μέρος του, το σύμπαν διέθετε και έναν εξ’ ίσου ισοδύναμο χώρο, μια σχετική άπλα που λένε, με αποτέλεσμα οι πιθανότητες να γεννηθούν σε περισσότερα από ένα σημεία. Ένα από αυτά τα σημεία είναι κι η Γη, που, όπως εκατομμύρια άλλα σημεία του άπειρου χώρου, γέννησε ζωή και νοημοσύνη. Με αυτό τον τρόπο το μικρό μας σύμπαν απέκτησε σκέψη, λογική και αίσθηση και μείς όλοι, οι νοήμονες φωτεινές κουκίδες της αυλής του, γίναμε το σύνολο της αυτοσυνειδησίας του.

Ουσιαστικά όμως ολόκληρη η συμπαντική σκέψη δεν ήταν τίποτα περισσότερο από μια γιγάντια χούφτα σπόρων, αγνώστου προελεύσεως και προορισμού, απλωμένων στα τέσσερα σημεία του συμπαντικού ορίζοντα. Μια ριξιά πιθανοτήτων. Κάποιων σπόρων τους έμελλε να ριζώσουν για τα καλά, κορμός γερός και άνθη αιώνια, κάποιων άλλων τους έμελλε να ξεραθούν πριν καν ανθίσουν, ενώ κάποιοι δυστυχείς, τσακίστηκαν από το ίδιο τους το βάρος και κατέρρευσαν σαν λυπημένοι αστέρες.

Πότε ξεκίνησε η κατρακύλα δεν μπορούμε να το ξέρουμε ακριβώς. Μπορεί εξ’ αρχής τα υλικά να μην ήταν αρκετά. Ο αντίχειρας για παράδειγμα μπορεί να μην αρκούσε για μια υγιή εξέλιξη. Ή ακόμη οι θεοί μας να ήταν πολύ μονόπλευροι και να μας αποξένωσαν. Ο νοήμων εξελισσόμενος ανθρωπισμός μας μπορεί να έμοιαζε περισσότερο με εγωκεντρισμό παρά με κινήματα και ιδεολογία. Ακόμη και η ίδια η ιδέα της ψυχής, που μόνο εμείς νομίζαμε πως κατέχουμε, μπορεί να ήταν λανθασμένη και καρκινική. Όποιος και να ήταν ο λόγος του επερχομένου αφανισμού, το σίγουρο είναι πως το σύμπαν, αν χαρακτηρίζονταν από στοιχειώδη ανθρωπιστικά αισθήματα, θα έπρεπε να μας είχε ξεπαστρέψει προ πολλού. Να έριχνε καμιά χιλιάρα κομήτες στα κεφάλια μας, που λέει ο λόγος, να μην καταλαβαίναμε και τίποτα. Αυτό το οκνηρό και βαριεστημένο κήτος όμως, που δεν λογοδοτεί ποτέ για τις αστοχίες του και δεν παραχωρεί σπιθαμή περισσευούμενης ενέργειας για επανορθώσεις, μας άφησε στην άγνοια της ελαττωματικής μας φύσης και με σύμμαχο τον άπειρο χρόνο οδηγούμασθε στην αυτοκαταστροφή.

Γι΄αυτό σας λέω, χαλαρώστε. Δεν έγινε και τίποτα. Δεν είμαστε δα και κάτι σημαντικό στην ιστορία του κόσμου. Μια παρένθεση ίσως ή ένα παράδειγμα προς αποφυγή. Ο κόσμος θα συνεχίζει να υπάρχει και χωρίς εμάς. Άλλωστε ο κόσμος, όπως ήδη διαπιστώσατε, δεν διέπεται από κάποιο σαφές και συγκεκριμένο σχέδιο. Όλα στη πορεία βρίσκονται. Κοινώς ό, τι βρέξει ας κατεβάσει.

Κι εμείς το ίδιο κάνουμε στο λιγοστό χρόνο που μας απομένει. Κάνουμε ό,τι μας έρθει στο κεφάλι. Ας κάνουμε λοιπόν τα όνειρα μας πράξη. Ας ζήσουμε για μια στιγμή τη ζωή που κατά βάθος θέλαμε να ζήσουμε.

Μη πάτε λοιπόν στη δουλειά σας. Αγνοήστε τα χρέη σας. Ξυπνάτε κάθε πρωί και με την άνεση σας πιείτε ένα ζεστό φλυτζάνι καφέ αγναντεύοντας την ανατολή. Φεύγοντας, λασποβρωμίστε τα μπαλκόνια όλων σας των γειτόνων. Κατουρήστε τα κιόλας. Αγκαλιάστε κάθε πρωί τους δικούς σας ανθρώπους και πείτε τους δυνατά πόσο τους αγαπάτε. Αναζητήστε καθημερινά τους χαμένους σας έρωτες. Τους ανεκπλήρωτους και τους εκπληρωμένους.  Κάντε βόλτα στα μαγαζιά και βουτήξτε ό,τι σας κάνει κέφι. Ό, τι έχετε απωθημένο. Ανεβείτε σε μια κορυφή και ουρλιάξτε. Ουρλιάξτε τον πόνο σας και το χαμό σας. Εκτονωθείτε. Μπορείτε ταυτόχρονα και να τρέχετε. Κάνει καλό στη κυκλοφορία του αίματος. Γυρίστε σπίτι σας.  Πάρτε τηλέφωνο τους φίλους σας και πείτε τους πόσο σημαντικοί υπήρξαν για εσάς. Βάλτε μουσική να παίζει δυνατά και μεθύστε. Ταξιδέψτε και χορέψτε. Ονειρευτείτε και πείτε σε όλους καλή χρονιά, είτε το πιστεύετε είτε όχι. Το μέλλον άλλωστε δεν το ξέρει κανείς.

Ούτε το ίδιο το  σύμπαν. Μα πόσο ανόητο πλάσμα!

Mario Vagman

ΚΑΝΕ ΣΧΟΛΙΟ

AΠΑΝΤΗΣΗ

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

To Top