ΑΙΘΟΥΣΑ ΠΡΟΒΟΛΩΝ

Ασπρόμαυρα πλάνα των Φυλακών της Ακροναυπλίας – Ντοκιμαντέρ ενός Ακροναυπλιώτη

Το ντοκιμαντέρ δημιουργήθηκε από τον Ακροναυπλιώτη κρατούμενο Δημήτρη Μουρατίδη

Στο ντοκιμαντέρ μιλάει ο ίδιος. Ο κ. Μουρατίδης είχε επισκεφτεί το 2001 την Αργολίδα σε εκδήλωση αφιερωμένη στις φυλακές της Ακροναυπλίας.

Από την εκδήλωση που έγινε 18-2-2001 με θέμα την ιστορία της Ακροναυπλίας. Απο τους ακροναυπλιώτες μίλησε ο Δ. Μουρατίδης.

Λίγα λόγια για το Δημήτρη Μουρατίδη

Στις 21/7/11  έφυγε από κοντά μας ο Δημήτρης (Μήτσος) Μουρατίδης ένας αγωνιστής της αριστεράς. Πόντιος, που σήκωσε στις πλάτες του όλες τις διώξεις που έζησε η παράταξη αυτή από το 1936 και μετά, με ενδιάμεσες, όμως σύντομες ανάσες.

Φοιτητής της Μαθηματικής Σχολής, συλλαμβάνεται στο πανεπιστήμιο, ο νεαρός τότε Δημήτρης, μακριά από την οικογένειά του που ζει στη Φλώρινα και χωρίς δίκη, κλείνεται στις φυλακές της Ακροναυπλίας, το 1936.

Μαζί με όλους τους «Ακροναυπλιώτες» που η πρότασή τους να πολεμήσουν τους φασίστες Ιταλούς στην Αλβανία είχε απορριφθεί από την κυβέρνηση Μεταξά, παραδίδεται από τους διώκτες του «Έλληνες» στους κατακτητές, το 1941. Μεταφέρεται, μαζί με λιγοστούς Ακροναυπλιώτες, από τους Ιταλούς στην Κέρκυρα απ’ όπου δραπετεύει το 1942 και μετά από περιπλανήσεις, βρίσκεται στο «βουνό» όπου οργανώνεται η αντίσταση. Οι περισσότεροι όμως Ακροναυπλιώτες κρατούνται όμηροι και εκτελούνται από τους πρώτους σε κάθε ευκαιρία από τους Γερμανούς, είτε στην Καισαριανή είτε σε άλλες περιοχές.

Ο Μουρατίδης στέλνεται από το ΕΑΜ στον Πειραιά στις αρχές 1943 για τη στελέχωση της ΕΠΟΝ όπου δουλεύει νύχτα-μέρα μέχρι την απελευθέρωση. Ακόμη και σήμερα είναι γνωστός στους Πειραιώτες της αριστεράς, σαν «ο Στέλιος της ΕΠΟΝ».Οι κατακτητές φεύγουν αλλά οι Εγγλέζοι έρχονται και η με κάθε τρόπο –επιστημονική πια δυσφήμηση της αριστεράς, μεθοδεύεται και οι νέες διώξεις αρχίζουν χωρίς σταματιμό. Ο Μήτσος, ακολουθεί το Δεκέμβρη του ’44 τη μεγάλη πορεία των Πειραιωτών και Αθηναίων, οπαδών της αριστεράς προς Θεσσαλία, χωρίς τροφή και ρούχα στην καρδιά του χειμώνα, συνεχώς πολυβολούμενοι από τα αεροπλάνα των Εγγλέζων που τους ακολουθούν.

Επιστρέφει πριν τη Συμφωνία της Βάρκιζας, ρακένδυτος αλλά έτοιμος για νέους αγώνες που γίνονται πολύ δύσκολοι. Συλλαμβάνεται τον Οκτώβρη του 1948 από την Ασφάλεια Πειραιά και στέλνεται στη Μακρόνησο όπου στη ΣΦΑ βασανίζεται όσο λίγοι, μια και σέρνει πάντα, σαν κόκκινο πανί, την ιδιότητα του ακροναυπλιώτη. Μόλις συγκεντρώνονται από την Ασφάλεια Πειραιά νέα στοιχεία, κατά τη γνώμη τους, ικανά να σταθεί μια κάποια κατηγορία σε βάρος του, ώστε να καταδικασθεί σε θάνατο με την κατηγορία «για την προσπάθεια απόσπασης μέρους του όλου της επικρατείας» όπως προβλεπόταν από το Γ΄ Ψήφισμα, τον μεταφέρουν –σκελετωμένο σχεδόν, για το Στρατοδικείο. Καταδικάζεται τρεις φορές σε θάνατο μαζί με την Καίτη Ζεύγου και τους Σωτήρη Μπαρμπουνάκη, Α. Στριλάκο, Αρτ. Ιωαννίδη, Μαρία Μουδέ, Ευαγ. Σαράτση, Γ. Ηλιόπουλο και πολλούς άλλους, όλοι σε θάνατο. Τελικά όμως κανείς τους δεν εκτελείται, γιατί οι μανάδες και γυναίκες των καταδικασμένων, αφού κατάλαβαν ότι οι ξεχωριστές κινητοποιήσεις της κάθε μιας, δεν έφερναν κανένα αποτέλεσμα, σχημάτισαν την ΠΕΟΠΕΦ, νόμιμο Σωματείο, με επικεφαλείς τις Ασημίνα Αμπατιέλου, Αικ. Προβελεγγίου, Μαρία Μουρατίδου, και πολλές άλλες άξιες γυναίκες και, πέτυχαν με τις συνεχείς επισκέψεις τους στις ξένες πρεσβείες και ιδιαίτερα την αποστολή ολόκληρης της συγκεκριμένης δικογραφίας στον ΟΗΕ όπου γινόταν η συζήτηση για τις αθρόες εκτελέσεις αντιφρονούντων, στην Ελλάδα, και μετά από ισχυρές πιέσεις των αντιπροσώπων της Ρωσίας και Πολωνίας, έγινε δεκτή συμβιβαστική πρόταση της χώρας του Ισημερινού για υπόδειξη του ΟΗΕ να σταματήσουν επί τέλους οι εκτελέσεις, έστω και εκείνων που καταδικάσθηκαν κατά τη διάρκεια της πιο πάνω Συνέλευσης του ΟΗΕ. Ύστερα από τις ισχυρές πιέσεις και τη διεθνή κατακραυγή η κυβέρνηση αναγκάσθηκε να σταματήσεις τις εκτελέσεις όλων των θανατοποινιτών του Εμφυλίου, αλλά θα τις ξαναρχίσει, εκτελώντας τον Μπελογιάννη και άλλους αγωνιστές για «κατασκοπεία». Στο σημείο αυτό πρέπει να προστεθεί, ότι οι διωκτικές αρχές εκδικούμενες τις γυναίκες της ΠΕΟΠΕΦ, ζήτησαν τη διάλυση του Σωματείου αυτού αλλά και παρέπεμψαν επί κυβερνήσεως Πλαστήρα, τη γριούλα πια, Ασημίνα Αμπατιέλου και την Μαρία Μουρατίδου στο Έκτακτο Στρατοδικείο, το 1951 με την κατηγορία ότι κινήθηκαν για τη σύσταση του πιο πάνω Σωματείου με υπόδειξη και με εντολή του ΚΚΕ.

Ο Μήτσος Μουρατίδης αφού γύρισε όλες σχεδόν τις ελληνικές φυλακές, αποφυλακίστηκε το 1963 και αναδείχτηκε σε Γραμματέα Περιοχής Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης της ΕΔΑ.

Το 1967 όμως συλλαμβάνεται και πάλι στην Καβάλα όπου βρίσκεται για να σταλεί εξορία στο Παρθένι της Λέρου, μέχρι το 1971. Αμέσως προσπαθεί μαζί με άλλους, να στελεχώσουν τον αντιδικτατορικό αγώνα απ’ την πλευρά της ανανεωτικής αριστεράς, αλλά συλλαμβάνεται μαζί με τον Μπάμπη Δρακόπουλο, τον Μήτσο Παρτσαλίδη, τον Βασ. Τσιγκούνη και άλλους και παραπέμπονται σε δίκη. Μένει στη φυλακή μέχρι την πτώση της χούντας των συνταγματαρχών, το 1974.

Αν μετρήσετε σωστά, θα καταλάβετε ότι 26 χρόνια της ζωής του ο Μήτσος Μουρατίδης, τα έζησε σε φυλακές και εξορίες κάτω από συνθήκες άθλιες, βασανισμών, πείνας, υγρασίας και στερήσεων.

Κι όμως, μέχρι τις παραμονές του θανάτου του, συνέχισε να δουλεύει για τη σωστή συγκρότηση της Βιβλιοθήκης της Εθνικής Αντίστασης.

ΚΑΝΕ ΣΧΟΛΙΟ

AΠΑΝΤΗΣΗ

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

To Top