ΙΣΤΟΡΙΕΣ

Χρήσιμες συμβουλές για το φετινό καλοκαίρι – Γράφει ο Mario Vagman

Κατόπιν χιλιάδων προσευχών, ευχών και γκρινιών κατέφτασε, όπως αναμενόταν και φέτος, το γλυκό το θέρος

Ο πρώτος καύσων σήμανε το έξτρα παγάκι στο φραπόγαλο και τα καθημερινά τα νέα θα έχουν πλέον και την καθημερινή τους πυρκαγιά, ιδιαιτέρως και όλως τυχαίως τις ημέρες των ισχυρών ανέμων.

Το θέρος είναι η απόλυτη εποχή του Ναυπλίου. Ο καιρός της αμνησίας. Ο καιρός που ο Ναυπλιώτης ξεχνάει τη μουργέλα του χειμώνα και παρασυρμένος από την κοσμοπλημμύρα, το χαμό, το οβερντόουζ ιωδίου και το ντάλα ήλιο στο κεφάλι, αποφασίζει να ζήσει το υπόλοιπο της ζωής του εδώ. Αναμένεται λοιπόν και φέτος δεκάδες ζωές αυτοχθόνων ιθαγενών να καταδικαστούν σε ισόβια παραμονή σε αυτήν την πέτρινη παράγκα των Βαλκανίων.

Όσο υπάρχει καλοκαίρι όμως, υπάρχει και ελπίδα. Ακόμα και να μην υπάρχει, το καλοκαίρι είναι εδώ, για άλλη μια χρονιά, για να μας κάνει να αγνοήσουμε την απουσία της. Γιατί τι να την κάνεις την ελπίδα όταν υπάρχουν γύρω σου παραλίες για όλα τα γούστα, άφθονος καφές, καρπούζια, πεπόνια, βραδυνά σουβλάκια και χιλιάδες ημίγυμνα σώματα;

Ας αφήσουμε επομένως τις απαισιοδοξίες, τις γκρίνιες, τις μίρλες και τα παράπονα και ας απολαύσουμε τον ολιγοήμερο αποβλακωτικό μας παράδεισο όσο καλύτερα μπορούμε χωρίς τα λάθη του παρελθόντος.

Κατά πρώτον λοιπόν όταν μας ρωτήσουν φίλοι και γνωστοί που θα πάμε φέτος διακοπές, ας μην απαντήσουμε στο Ναύπλιο. Είναι πια πολύ κλισέ. Δεν πιάνει. Δεν είναι καθόλου κουλ. Καλύτερα να παραδεχτούμε στον συνομιλητή μας πως είμαστε μπατίρηδες ή σκουληκόκωλοι παρά αυτήν την χιλιοειπωμένη ανοησία. Ειδικά όταν την στολίζουμε με αυτά τα φούμαρα πως πουθενά αλλού δεν είναι πιο ωραία και άλλες παρόμοιες άρες μάρες κουκουνάρες. Φυσικά υπάρχουν και πιο ωραία μέρη από το δικό μας. Και πιο ωραία αλλά και πιο διασκεδαστικά, αυθόρμητα, γλεντζέδικα και πάει λέγοντας . Ποιόν κοροιδεύουμε; Τους εαυτούς μας; Ας είμαστε επιτέλους καλοκαιριάτικα ειλικρινείς.

Επίσης, να το πούμε και αυτό γιατί θα βοηθήσει πολλούς συμπολίτες μας, κανείς δεν γάμησε παίζοντας ρακέτες. Κανείς και ποτέ. Γεγονός ακλόνητο, στατιστικά αποδεδειγμένο από χιλιάδες έρευνες και από το μεγάλο πανεπιστήμιο της ζωής. Αντιθέτως. Όση ώρα ο ρωμαλέος ρακετίστας ποζάρει τα μούσκουλά του παίρνοντας καγκουροπόζες και χτυπώντας ενοχλητικά το μπαλάκι, κάποιος άλλος μιλάει με τις ηλιοκαμμένες κοπελιές της παραλίας, και για δες, αυτός θα τις καταφέρει στο τέλος. Ο ρακετίστας θα μείνει με το μπαλάκι στο χέρι και με μια αβάσιμη εντύπωση πως μάγεψε όλη τη παραλία με την δεξιοτεχνία του. Επίσης αυτή η δικαιολογία των ρακετιστών περί αθλητισμού και υγιεινής ζωής δεν πείθει πια ούτε καθυστερημένο κλαρινογαμπρό της παραλιακής. Από πού προκύπτει δηλαδή πως το να κοπανάς ένα μπαλάκι στους 40 βαθμούς υπό σκιάν είναι άθληση και υγεία; Εκτός αν η θερμοπληξία, η ηλίαση και η τενοντίτιδα θεωρούνται εξτρίμ σπορτς.

Πολύ σημαντική πληροφορία και η ακόλουθη και δώστε προσοχή: Ύστερα από διεξοδικές μελέτες ειδικών επιστημόνων, περιβαλλοντολόγων και οικολογικών οργανώσεων είναι βέβαιο πως τα κάρβουνα, τα σκουπίδια και τα αποτσίγαρα που θάβονται στην άμμο, δεν εξαφανίζονται για πάντα! Ξαναβγαίνουν τα μπάσταρδα στην επιφάνεια. Το χωράει ο νούς σας; Απίστευτο δεν είναι; Απίστευτο κι όμως αληθινό.

Και καλά με τα σκουπίδια στις αμμουδιές κάτι θα κάνουμε. Θα τα θάβουμε στη τελική πιο βαθιά και στη χειρότερη θα τραβιόμαστε μέχρι τους κάδους να τα πετάμε. Με τα τραπεζοκαθίσματα όμως στις αμμουδιές τι θα γίνει φέτος το καλοκαίρι; Αρκετά δεν έχει κρατήσει αυτή η ιστορία που προσβάλει το τουριστικό ίματζ της περιοχής; Δηλαδή κάνεις που κάνεις τον κόπο ντόπιε μου επιχειρηματία να βάλεις τα τραπεζοκαθισματάκια σε όλον τον αιγιαλό, όπως πρέπει και χρειάζεται, δεν σου κόβει να βάλεις και μερικά τραπεζάκια μέσα στη θάλασσα; Έτσι να δροσίζονται τα ποδαράκια μας, να κάνουμε πλίτσι-πλίτσι ακούγοντας μπίτια και ρουφώντας φρεντοτσίνους; Τόσο μυαλό θέλει δηλαδή η καινοτόμα επιχειρηματικότητα σ’ αυτόν τον έρμο τον τόπο;

Άλλη μια μεγάλη μάστιγα της τουριστικής μας υποανάπτυξης που πρέπει να διορθωθεί άμεσα είναι οι πενηντάρηδες και άνω που επιμένουν να κάθονται καλοκαιριάτικα στα μπαλκόνια τους, ντυμένοι με την παραδοσιακή λευκή σωβρακοφανέλα του 80. Δεν αντέχεται άλλο αυτή η σωβρακοφανέλα. Ειδικά τα βράδυα που φωσφορίζει κιόλας. Δεν θα ήταν καθόλου κακή ιδέα να μοιράζει ο Δήμος δωρεάν πολύχρωμες σωβρακοφανέλες επιδοτούμενες από κάποιο ΕΣΠΑ, εξειδικευμένο για τέτοιες περιπτώσεις τουριστικού καλλωπισμού της τοπικής χλωρίδας και πανίδας. Ευκαιρία είναι να τσιμπήσουμε κανά φραγκάκι κι από κεί ελέω καλοκαιριού.

Επίσης βασικό. Μην πετάτε τα τσιγάρα σας όπου νά ναι και ιδιαίτερα πάνω σε ξερόχορτα. Θα πιάσουνε τίποτα φωτιές και θα μείνουν άνεργοι χιλιάδες άνθρωποι. Εμπρηστές, οικοπεδοφάγοι, καταπατητές, πολιτικοί, χτίστες και τόσοι άλλοι. Η Αργολίδα είναι εδώ και χρόνια βασικός προορισμός όλων των επαγγελμάτων που βασίζονται στην πυρκαγιά και κατ’ επέκταση στην οικοδομή. Η οικοδομή, όπως ξέρετε, είναι ο πυρήνας της ελληνικής οικονομίας και πρέπει να την στηρίζουμε. Και αν ανάβουμε μόνοι μας φωτιές, είναι σίγουρο πως δεν την στηρίζουμε. Γιατί εσύ την άναψες τη φωτιά, έστω από μαλακία σου, στεναχωριέσαι μεν αλλά νομίζεις πως μόνο ο εμπρηστής θα χάσει το μεροκάματο. Αμ, δε… Είσαι σίγουρος πως εκεί που έκαψες μπορούν να χτιστούν κατοικίες; Είσαι; Επειδή λοιπόν δεν είσαι, άσε τους κατάλληλους ανθρώπους να το κάνουν που ξέρουν, τους επαγγελματίες, να δώσουν και δουλίτσα στον κοσμάκη και εσύ πρόσεχε που τα πετάς τα τσιγαράκια σου. Εντάξει;

Κλείνοντας, μια παράκληση. Σταματείστε να κοπανάτε καρπούζια για να καταλάβετε αν είναι γευστικά, γλυκά και μαλακά εσωτερικά. Σταματείστε. Δεν πρόκειται να καταλάβετε. Ματαιοπονείτε. Σας βλέπουν και οι τουρίστες να τα κοπανάτε και μας περνάνε για σχιζοφρενείς στο Ναύπλιο. Αφήστε επιτέλους και τίποτα στην τύχη. Καλοκαιράκι έχουμε. Γίνετε περιπετειώδεις άνθρωποι. Ριψοκίνδυνοι και τζογαδόροι της μοίρας. Πετάχτε έστω και για αυτούς τους λίγους μήνες αυτήν την εκνευριστική σιγουρίλα και μούχλα από πάνω σας. Δηλαδή τόσα χρόνια που βαράτε καρπούζια και βάζετε το χέρι σας σε κάθε πτυχή της ζωής σας «επί τον τύπον των ήλων» για να μην σας πιάσουνε κορόιδο, τί καταλάβατε;

Έτσι κι αλλιώς μια ζωή, μάπα δεν είναι το καρπούζι;

Mario Vagman

ΚΑΝΕ ΣΧΟΛΙΟ

AΠΑΝΤΗΣΗ

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

To Top