ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ

Τι μας διδάσκει η περίπτωση της Μάνδρας με απλά λόγια (γράφει η Μαρία Δήμα)

Ο λασπωμενος σκυλος από τη Μανδρα

Στους δεκαεπτά ανήλθε μέχρι στιγμής ο αριθμός των αδικοχαμένων νεκρών της Μάνδρας Αττικής, εξαιτίας της θεομηνίας που έπληξε την περιοχή με την κακοκαιρία των ημερών

Οι πλημμύρες μπήκαν κυριολεκτικά μέσα στα σπίτια, γκρέμισαν τοίχους, σήκωσαν κρεβάτια με ανθρώπους που κοιμούνταν ανυποψίαστοι, έπνιξαν ανήμπορους και απλούς πολίτες που εκείνη τη στιγμή απλώς βρίσκονταν στη δουλειά τους.

Παράλληλα, εκτός από τη Μάνδρα, παρατηρήθηκαν πολλές υλικές καταστροφές και σε άλλες περιοχές της Δυτικής Αττικής, αλλά και της υπόλοιπης Ελλάδας. Οι δρόμοι έσπασαν εντελώς σε ορισμένα σημεία και τα ποτάμια εισήλθαν σε πολλά χωριά, με αποτέλεσμα οι αγρότες και οι κτηνοτρόφοι να μην μπορούν προσωρινά να έχουν πρόσβαση στις περιουσίες τους ώστε να βγάλουν τα προς το ζην. Αυτό, βέβαια, ήταν το λιγότερο, αφού άλλοι είχαν εγκαταλείψει τα ίδια τους τα σπίτια, τα οποία είχαν πλημμυρίσει.

Σε τέτοιες περιστάσεις έκτακτης ανάγκης, φυσικά, πάνω απ’ όλα θρηνούμε την αδικοχαμένη ανθρώπινη ζωή, όποια ηλικία κι αν έχει. Εκείνη που δεν προαισθάνεται το χαμό της και μέχρι και μισή ώρα πριν το οριστικό τέλος της ονειρεύεται, σχεδιάζει το μέλλον, αγαπάει, συμπονάει, ελπίζει. Ποτέ της, όμως, δε φαντάζεται ότι εν έτει 2017, σε μια χώρα πολιτισμένη και που υποτίθεται ότι προστατεύεται από την Ευρωπαϊκή Ένωση, θα μπορούσε να χαθεί τόσο μαρτυρικά και άδοξα, από μια πλημμύρα. Μετά το στάδιο του θρήνου, ωστόσο, αξίζει να δούμε από μια κριτική σκοπιά τα πράγματα, και να απαντήσουμε στο ερώτημα «τι μας διδάσκει η όλη κατάσταση στη Μάνδρα;».

Δίδαγμα πρώτο: Ο άνθρωπος οφείλει να προσαρμόζεται στη φύση, και όχι η φύση στον άνθρωπο.

Ο άνθρωπος είναι μια υποκατηγορία της φύσης. Ένα παραθυράκι. Αυτό το παραθυράκι, έχει δημιουργήσει ολόκληρη επιστήμη γύρω απ’ τη φύση: τη Φυσική. Και μέσω αυτής προσπαθεί να τη μελετήσει και να βγάλει κάποια συμπεράσματα γύρω απ’ αυτή. Η φύση δεν έχει καμία ανάγκη να μελετήσει τον άνθρωπο, γιατί το μόνο σίγουρο είναι ότι θα συνεχίσει να υπάρχει και χωρίς αυτόν. Μπορεί και χωρίς εμάς η φύση, λοιπόν. Κι επειδή εμείς είμαστε εκείνοι που τελικά έχουμε το πρόβλημα αν κάτι πάει στραβά, δεν πρέπει να τη βλέπουμε εγωιστικά. Η τσιμπεντοποίηση και η μπαζοποίηση των ρεμάτων, τον πρώτο καιρό μπορεί να φαίνονται ωραία και έξυπνα, αλλά με την πρώτη κακοκαιρία φαίνονται τα πραγματικά αποτελέσματα αυτών των ενεργειών, που τελικά στρέφονται εις βάρος μας καταστρέφοντας ότι είχαμε φτιάξει, και απειλώντας την ίδια μας τη ζωή. Και φυσικά, τότε δεν μπορείς να αποδίδεις ευθύνες στην κακοκαιρία, ή αν το κάνεις είσαι αφελής ή έχεις σκοπούς διαφορετικούς από την αλήθεια. Η νοοτροπία ότι εμείς είμαστε οι αρχηγοί της γης και ότι επειδή έχουμε το προνόμιο της λογικής μπορούμε να καβαλήσουμε το καλάμι και να πάμε βόλτα, είδαμε ακριβώς πού οδήγησε.

Δίδαγμα δεύτερο: Σ’ αυτές τις περιπτώσεις κανείς απ’ τους υπεύθυνους δε βγαίνει να αναλάβει την ευθύνη.

Όπως πάντα, οι Δήμοι κατηγορούν την Περιφέρεια, η Περιφέρεια το Κράτος, και το Κράτος μην έχοντας ποιον να κατηγορήσει, κατηγορεί την Περιφέρεια κι αυτή το Δήμο. Όλοι οι παραπάνω, ανάλογα με το θράσος και τη νοημοσύνη τους, ορισμένες φορές κατηγορούν και τους ίδιους τους ανθρώπους. Λες και είναι οι κάτοικοι που πρέπει να φροντίσουν για τα αντιπλημμυρικά έργα, τα σχέδια πόλεως και για ό,τι άλλο οδήγησε στην ολική καταστροφή. Το ερώτημα είναι, γιατί οι τοιούτοι δεν παραιτούνται αφού τα γεγονότα μαρτυρούν πως απέτυχαν παταγωδώς. Δεκαεπτά νεκροί άνθρωποι – ή και ένας ακόμα αν ήταν -, δεκαεπτά ψυχές που μαρτύρησαν και βίωσαν ένα βασανιστικό θάνατο, δεν είναι μια πραγματικότητα που μπορείς να την προσπεράσεις έτσι απλά. Ή παραιτείσαι και ο επόμενος φροντίζει να αφήσει στην άκρη τις πελατειακές φιλίες, κοιτάζοντας μπροστά, υποταγμένος στη φύση και όχι ως δυνάστης της, ή συνεχίζεις στους ίδιους ρυθμούς και στην επόμενη πλημμύρα, απλώς παρακαλάς οι νεκροί να είναι δεκαεπτά και όχι περισσότεροι.

Δίδαγμα τρίτο: Η πρόληψη είναι η καλύτερη θεραπεία.

Αν δουλεύεις σ’ ένα νοσοκομείο και έρχεται μια γυναίκα στο τελευταίο στάδιο του καρκίνου του μαστού αναζητώντας λύση, αναρωτιέσαι πόσα πράγματα θα είχαν αποφευχθεί αν αυτή η γυναίκα έκανε τακτικά τις απαραίτητες μαστογραφίες, και πόσα θα είχε αποφύγει αν είχε εντάξει στη ζωή της την πρόληψη. Κάπως έτσι, τα αντιπλημμυρικά έργα και όλες οι απαραίτητες ενέργειες που θα έπρεπε να είχαν γίνει πολύ πιο πριν σ’ αυτές τις περιοχές, βλέπουμε πως είναι πολύ πολύτιμες ενέργειες και θα είχαν αποτρέψει τη συγκέντρωση τροφίμων, νερού και την προσωρινή διαμονή των πληγέντων σε ξενοδοχεία. Φυσικά, αυτές οι λύσεις αυτή τη στιγμή είναι απαραίτητες για τις βιολογικές ανάγκες των ανθρώπων, αλλά δε θα χρειαζόταν να ληφθούν αν η τοπική αυτοδιοίκηση και το κράτος ήταν οργανωμένοι και συνεπείς.

Δίδαγμα τέταρτο: Η φτώχεια είναι πολύ λίγη για να διαφθείρει την ψυχή του απλού ανθρώπου.

Παρ’ όλη την οικονομική κρίση, τα μνημόνια, τη φτώχεια, το σωρό απ’ τα ψέματα που έχει ακούσει αυτός ο λαός, εμπρός στον κίνδυνο γίνεται ένα συμπαγές σώμα και δεν αφήνει τον κίνδυνο να τον νικήσει. Είδαμε νεαρούς να μπαίνουν μέσα στα σπίτια κατάκοιτων ανθρώπων για να τους σώσουν, γιους να κρατάνε τη μάνα τους να μην πέσει ενώ τα νερά είχαν φτάσει στο στήθος τους, πατέρες να κρατιούνται απ’ τις κολώνες της ΔΕΗ σφίγγοντας το χέρι των παιδιών τους. Όλα αυτά είναι αισιόδοξα, γιατί μας δείχνουν ότι η κοινωνική σήψη δεν έχει νικήσει ακόμα. Δείχνουν ότι κάτι υπάρχει, που δεν εξαρτάται ούτε απ’ την κρίση, ούτε απ’ τα λεφτά. Κάτι που δε μετριέται, και που είναι το μόνο που χρειάζεται να έχεις για να λέγεσαι άνθρωπος.

Κάτι που ισχύει για την οποιαδήποτε εξουσία ανά τον κόσμο, είναι ότι καλή είναι η γλύκα της, οι βαρύγδουπες δηλώσεις, τα προνόμια, τα τάματα του Έθνους και τα σιγουράκια, αλλά υπάρχουν και κάποια προσχήματα που πρέπει πάντα να τηρούνται. Δεν είναι μεγάλα πράγματα: είναι δυο αντιπλημμυρικά έργα για να μην κινδυνεύει το νερό να σηκώσει το σπίτι σου σαν σημαία, που το λάβαρό της θα είσαι εσύ -αν προλάβεις να επιζήσεις-, και ένας δρόμος της προκοπής που να μη σπάζει με το νερό και να σου επιτρέπει την άλλη μέρα να πας για δουλειά. Υποσχέσεις, δηλαδή, που συνεχίζουν ακόμα να παραμένουν ζητούμενα.

Ας ελπίσουμε ότι το μαρτύριο αυτών των ανθρώπων δε θα αποτελέσει άλλη μια αφορμή για δακρύβρεχτες δηλώσεις από πλευράς της πολιτείας, και ότι θα τιμηθεί έστω και καθυστερημένα με τις κατάλληλες πράξεις. Σε διαφορετική περίπτωση θα έχουμε να κάνουμε με ένα άκρως προκλητικό πολιτικό παιχνίδι, το οποίο μελλοντικά θα στοιχίσει πολλές ακόμα ανθρώπινες ψυχές. Αν η ανθρώπινη ζωή σ’ αυτή τη χώρα εξακολουθεί να παίζει κάποιο ρόλο και δεν έχει στριμωχτεί κάτω από δόσεις, offshore και κόκκινα δάνεια, η πολιτεία (κράτος, περιφέρεια και αυτοδιοίκηση) πρέπει επιτέλους να εγγυηθεί με πράξεις ότι στο μέλλον δε θα κινδυνεύσει κανένας άνθρωπος απ’ τις κακοκαιρίες, και όχι με λόγια που πολλές φορές εκστομίζει χωρίς να γνωρίζει τη σημασία τους. Όπως λέει και το τραγούδι, «λόγια, λόγια ψεύτικα»…

Μαρία Δήμα

ΚΑΝΕ ΣΧΟΛΙΟ

AΠΑΝΤΗΣΗ

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

To Top