ΙΣΤΟΡΙΕΣ

Γιατί μένω στο Ναύπλιο

1 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2018

Προσωπικό σημείωμα του Mario Vagman

Με ρωτάνε αρκετά συχνά, προφανώς όχι μόνο εμένα, φίλοι, γνωστοί και άγνωστοι, πως αποφάσισα να ζήσω τη ζωή μου στο Ναύπλιο, μια πόλη όμορφη, γραφική αλλά όσο να πεις λιγοστή στις δυνατότητες και τις ποικιλίες της σύγχρονης ζωής. Πέρα από μερικές κλισέ απαντήσεις που έδινα για την ομορφιά της πόλης, την άνεσή της, τις μικρές αποστάσεις της και άλλα παρόμοια που όλοι λίγο-πολύ έχουν μέσα στο μυαλό τους, η αντιμετώπισή μου σε τέτοιου είδους ερωτήσεις ήταν πάντοτε αμήχανη. Από τη μία δεν ήθελα να φανερώσω έτσι απροκάλυπτα τον έρωτά μου μαζί της, άλλωστε οι μεγάλοι έρωτες της ζωής είναι πάντοτε κρυφοί, δεν ήθελα καν να αποκαλύψω πως όταν έφευγα μακριά της, όσο καλά και να περνούσα, πάντοτε έκλαιγα στη σκέψη και την εικόνα της, μου έλειπε και μάλλον της έλειπα το ίδιο, ούτε βεβαίως ήθελα να μιλήσω για τη διαχρονική παιδικότητα που προσφέρει απλόχερα. Όλες οι ειλικρινείς μου απαντήσεις θα με έκαναν να δείχνω φλώρος, δέσμιος μιας ιστορίας γραφικής και ξεπερασμένης.

Σήμερα όμως, ανακάλυψα μια δικαιολογία σε αυτήν την επίμονη ερώτηση, μικρή μεν αλλά ικανή να κρύψει όλες τις ειλικρινείς απαντήσεις σε αυτούς που δεν θέλεις να ξέρουν. Ονομάζονται Αλκυονίδες μέρες. Μάλιστα. Και αρκούν μωρέ δυο-τρεις μέρες του χειμώνα για μια απόφαση ζωής; Αρκούν; Θα σε ρωτήσουν. Μερικές μέρες είναι ίσως υπερβολή. Όντως. Μερικές ώρες θα ήταν μάλλον πιο ταιριαστή απάντηση.

Φωτογραφία Γιάννης Σαλεσιώτης

------- ΓΡΑΜΜΑΤΟΚΙΒΩΤΙΟ -------

ΚΑΝΕ ΣΧΟΛΙΟ

AΠΑΝΤΗΣΗ

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

To Top