ΙΣΤΟΡΙΕΣ

Τις Aπόκριες ντύνομαι μαλάκας και βγαίνω – του Mario Vagman

Sad Clown by Elsa Dinletir

Ένεκα λόγων διάφορων, μια μεγάλη μερίδα αυτοχθόνων ιθαγενών, ίσως μία από τις μεγαλύτερες της χώρας, αναλογικά του πληθυσμού της πόλης, δεν ντυνόμαστε μασκαράδες τις Απόκριες

Βασικώς δε γουστάρουμε. Άλλους μας τρώει η σοβαροφιγούρα της περπατησιάς, άλλους τα οξέα συντηρητικά των κοντινών μας μπαλκονιών, άλλους η αιώνια αμφιβολία της παραμονής μας εδώ και άλλους η μόνιμη υγρασία των εγκεφαλικών μας συνάψεων.

Απλές προφάσεις είναι όμως όλα αυτά. Φτηνές δικαιολογίες που χρησιμοποιεί ο καθένας με δικά του λόγια, απλά για να κρύψει τη βαρεμάρα του, να προσποιηθεί γι’ άλλη μια μέρα ή νύχτα, κάποιον άλλον. Ο ρόλος του εαυτού μας, που για χρόνια σκαλίζουμε με μόνο στόχο την φιλήσυχη επιβίωσή μας ανάμεσα σε αυτό το θαυμάσιο κοινωνικό σύνολο, είναι η καλύτερή μας κάλυψη. Καμία μάσκα δεν μπορεί πια να κάνει καλύτερη δουλειά. Είναι περιττή και παίζει να μας ζεσταίνει εκνευριστικά και τη μούρη.

Έτσι λοιπόν, φορώντας τα συνηθισμένα μας ρούχα, άντε και λίγο καλύτερα καθότι γιορτές έχουμε, κυκλοφορούμε τις Απόκριες ανάμεσα στους μασκαράδες, ντυμένοι με την παραδοσιακή και καθημερινή μας φορεσιά. Ντυμένοι μαλάκες. Όπως ακριβώς μας γνωρίζει ο αυτόχθων κοινωνικός μας περίγυρος.

Γιατί αν σε κάτι φημίζεται αυτή η πόλη, αν κάτι μοναδικό τέλος πάντων της συμβαίνει, δεν είναι άλλο, πέρα από αυτή την ισορροπιστική μηχανή που γεννά στη κοινωνία της ολοένα και περισσότερους μαλάκες. Λίγο τα εθνικά κουσούρια και επίθετα που κουβαλάμε και φωνάζουμε πάντοτε αυτούσια και χωρίς περαιτέρω επεξεργασία, λίγο η έλλειψη λεξιλογίου άρα και υβρεολογίου, λίγο η αλήθεια, λίγο η μετριότητα που καθησυχάζει τις ζωές μας, μαλάκες είμαστε, γινόμαστε ή κρινόμαστε σχεδόν όλοι. Αν προσθέσεις και αυτήν την αφ’υψηλού αντίληψη του νεοέλληνα, αυτό το αόρατα ξεχωριστό συναίσθημα της νεοαστικής καλλιέργειας και της ενδόξης ιστορίας του, που ως δια μαγείας αφορά μόνο αυτόν τον ίδιο λες και οι υπόλοιποι γύρω του αποτελούν μεταναστευτικό ρεύμα Βησιγότθων, τότε ο μαλάκας ακόμα και να μην υπάρχει, πρέπει να εφευρεθεί.

Γιατί ο μαλάκας αποτελεί το σωσίβιο όλων. Ο μαλάκας δεν είναι μια σκέτη ιδιότητα. Δεν είναι ένας απλός χαρακτηρισμός. Είναι κοτζάμ κοινωνικό λειτούργημα. Είναι το γλυκό νανούρισμα των αυτοχθόνων μαζών. Το να είσαι μαλάκας στα μέρη μας, είναι λόγος για να καμαρώνεις. Κρατάς και συ τον κοινωνικό ιστό μιας μικρής κοινότητας άρρηκτα δεμένο και επαναπαυμένο. Προσφέρεις σε συνανθρώπους, συμπολίτες και συνδημότες σου, θέλεις, δε θέλεις, την ανακούφιση μιας κάποιας μη κατωτερότητας και το ψυχαγωγικό άθλημα του κοινωνικού σχολιασμού.

Ο μαλάκας επομένως, ο κάθε μαλάκας, μικρός, μεγάλος, δεν έχει σημασία, είναι αξία ανεκτίμητη για τον τόπο μας.

Γι’ αυτό κι εγώ, πάντοτε τις Απόκριες, ντύνομαι μαλάκας και βγαίνω.

Mario Vagman

ΚΑΝΕ ΣΧΟΛΙΟ

AΠΑΝΤΗΣΗ

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

To Top