ΙΣΤΟΡΙΕΣ

Τα πλυντήρια του εθνικοσοσιαλισμού – 5 εικόνες, μια ιστορία

 

Die nationalsozialistische Bindung, weil sie eine Blutbindung ist …
Μιας και ο εθνικοσοσιαλισμός είναι ένας δεσμός αίματος …

… braucht immer eine ultramoderne Waschmaschine …
… χρειάζεται πάντα ένα υπερσύγχρονο πλυντήριο …

… die, Tag und Nacht schleudert, um die schmutzige Wäsche des Faschismus zu säubern …
… το οποίο περιστρέφεται ολημερίς κι ολονυχτίς, για να ξεπλένει τα άπλυτα ρούχα του …

… zu trocknen … damit sie, rein und unbefleckt, unser Leben erdrückt …
… και να τα στεγνώνει για να μπορεί έτσι – καθαρός, αγνός και άσπιλος – να συντρίβει τις ζωές μας …

… Entferne selbst den Dreck von deinem Schlafzimmer …
… Απομάκρυνε μόνος, την βρωμιά από το δωμάτιο σου …

Καθαρότητα και άγχος

ΤΟΥ MARKUS VON MUENHOFFEN

Εδώ και 500 χρόνια υπάρχει στη Γερμανία μια εντολή καθαρότητας. Αφορά το εθνικό ποτό της χώρας, τη μπύρα. Είναι υποχρεωτικό η μπύρα να κατασκευάζεται μόνο από λυκίσκο, βύνη, μαγιά και νερό. Πρόκειται για τον παλιότερο νόμο περί τροφίμων στον κόσμο. Και είναι εντάξει να υπάρχει ένας τέτοιος νόμος. Η γερμανική μπύρα έχει εξαιρετική γεύση. Καμιά φορά νοθεύεται με χυμό βατόμουρου.

Λιγότερο εντάξει είναι πως τέτοιου είδους εντολές καθαρότητας εμφανίζονται σε πολιτικούς και θρησκευτικούς λόγους. Τους κατοικούν και τους στοιχειώνουν. Πάνω από όλα: Στον φασισμό, και κυρίως την γερμανική εκδοχή του, τον εθνικοσοσιαλισμό. Η ράτσα των Αρίων δεν πρέπει να μολυνθεί. Προυπόθεση για την υλοποίηση αυτού του θανατηφόρου φαντάσματος ήταν ο καθορισμός της ‘’βρωμιάς’’ ως κοντέινερ για όλες τις μη αποκαθαρμένες απολαύσεις των ίδιων των γερμανών. Αυτό  το κοντέινερ ήταν οι εβραίοι, οι οποίοι καταδιώχθηκαν και δολοφονήθηκαν συστηματικά από 1933 έως το 1945.

 

Κάθε ολοκληρωτική ιδεολογία όπως και κάθε σωτηριολογική διακήρυξη ριζώνει στο αξίωμα της καθαρότητας. Το αξίωμα αυτό βρίσκεται στην πρώτη γραμμή, στο προσχέδιο της στέρησης της ιδιότητας του ανθρώπου από τους ‘’ακάθαρτους’’ και της συστηματικής τους εξόντωσης. Ως προς αυτό το σχέδιο, το οποίο ιστορικά δεν μπορεί να συγκριθεί, μέχρι εκείνη την χρονική στιγμή, με κανένα άλλο, πρέπει να υπογραμμίσουμε πως η κυριαρχία της βίας είναι μοναδική: ο γερμανικός εθνικοσοσιαλισμός. Βέβαια και ο κομμουνισμός, ειδικότερα στην σταλινιστική του εκδοχή, προσπάθησε με απίστευτη αγριότητα στους τομείς που κυριαρχούσε – να παραμείνει ‘’καθαρός’’ και να εξοντώσει τους εχθρούς του.

Η μαρξιστική ιδεολογία μιας αταξικής μελλοντικής κοινωνίας τέθηκε ως δόγμα εναντίον όλων των ιδεολογικά αποκλινόντων. Και αυτοί έπρεπε να εκμηδενιστούν. Οι ίδιοι βασανισμένοι κατηγορούμενοι, όντας εξουθενωμένοι και ταυτισμένοι με αυτόν που τους επιτέθηκε και τους υπέβαλλε σε βασανιστήρια, έφτασαν στο σημείο να διασώσουν μέσα τους τον αντί-σταλινικό τους σοσιαλισμό, κατηγορώντας τους εαυτούς τους δημόσια (για παράδειγμα στις δίκες της Μόσχας το 1937) με τις πιο παράλογες αυτομομφές. Για εγκλήματα που δεν διέπραξαν ποτέ. Έφτασαν στο σημείο να ζητούν για τον εαυτό τους την θανατική ποινή.

Πλυντήριο

Σήμερα βιώνουμε τη δυναμική της εντολής για καθαρότητα, για ξεκαθάρισμα – στην φανατική πρακτική ισλαμιστών/φονταμενταλιστών. Ταυτιζόμενοι με τον επίσημα μισητό εχθρό τους, τους σταυροφόρους ιππότες, ειδικότερα με τους μεσαιωνικούς ιεροεξεταστές – επιδιώκουν να καταστρέψουν και να δολοφονήσουν ανθρώπους που ανήκουν σε άλλες θρησκευτικές ομάδες, ρεύματα ή πολιτισμούς. Τιμωρώντας τους με την πιο αρχαϊκή βαρβαρότητα ως άπιστους και άθεους που αποκλίνουν από τον δικό τους θεό. Οι οπαδοί του ισλαμικού σαλαφισμού αρνούνται την χειραψία με τις γυναίκες. Φοβούμενοι ότι θα μολυνθούν και θα λερωθούν από την γυναικεία απόλαυση. Η παράσταση μιας σαγηνευτικής μαγείας που προέρχεται στην φαντασία τους από την σκοτεινή Ήπειρο (που είναι γι αυτούς η θηλυκότητα) – δεν είναι ανεκτή. Βιώνεται ως τραυματική απώλεια κυριαρχίας και αυτοελέγχου. Πλυντήριο ISIS.

Το κοινό χαρακτηριστικό όλων των ολοκληρωτικών θρησκευτικών ρευμάτων και ιδεολογικών κοσμοθεωριών είναι ότι απορρίπτουν τον Άλλον, την Διαφορά και την Αμφιθυμία που χαρακτηρίζει κάθε ανθρώπινο συναίσθημα και πράξη. Για να προστατέψουν από την βρωμιά, την καθαρότητα της δικής τους σωτηριολογίας. Αυτού του είδους η στάση είναι σε τελευταία ανάλυση παρανοϊκή. Επιχειρεί να διαψεύσει και αρνείται το γεγονός πως η οποιαδήποτε γνώση είναι διαμεσολαβημένη και ακριβώς για αυτό το λόγο αναγκαστικά επιδέχεται ερμηνεία. Καμία γνώση δεν υφίσταται αυτή καθαυτή για τον εαυτό της και χωρίς Διαφορά.

Ο γερμανός ψυχαναλυτής Thomas Auchter κάνει την ακόλουθη διαπίστωση: ‘’Στην σκέψη των φονταμενταλιστών δεν υπάρχει κανένας ελεύθερος χώρος για ερμηνεία’’.

Αναρωτιέμαι: Ποια άγχη, ποιοι φόβοι κρύβονται πίσω από τέτοιες στάσεις ώστε να πρέπει να εξωτερικεύονται με τέτοιο δολοφονικό τρόπο; Το πλυντήριο γυρνάει και περιστρέφεται συνεχώς και ασταμάτητα…

BERLIN, KREUZBERG 20-10-2016

ΕΝΑ ΞΕΚΑΘΑΡΟ ΟΧΙ

ΤΗΣ ΕΥΑΣ ΑΘΑΝΑΣΟΠΟΥΛΟΥ

Κάθε που πλησιάζει η εθνική μας εορτή, ένα κύμα σύμπνοιας, δικαίωσης και εθνικής ανάτασης μας κατακλύζει. Ένα βροντερό ΟΧΙ έγινε η απαρχή ενός αγώνα για την ελευθερία, ενάντια στον ξένο κατακτητή, τον φασιστικό-ναζιστικό Άξονα και την ιδεολογία του. Κι ας βγήκε εκείνο το ΟΧΙ από τα χείλη ενός δικτάτορα.

Έκτοτε ακούστηκαν πολλά ΟΧΙ, άλλα λιγότερο συλλογικά, κάποτε με μαζική ανταπόκριση από τον «απλό» λαό. Συχνά έλειπε η ομοψυχία, στο πρόσφατο παρελθόν νιώσαμε δημόσια τι θα πει ΑΜΦΙΣΗΜΟ ΟΧΙ.

Έβρεχε εκείνη την μέρα κατακλυσμό. Σκληρή-παγωμένη πέτρα, κιτρινισμένα φύλλα πεσμένα στο χώμα, χρώματα μουντά, του Φθινοπώρου. Πόλεμος, φόβος, δύναμη, αποφασιστικότητα, δράση. Οι άνθρωποι κοίταζαν ευθύς εμπρός τους, ο αγώνας έμοιαζε με κλειδί ταιριαστό στην πόρτα της ελευθερίας. Ελάχιστοι εκείνοι που αναρωτήθηκαν για το πώς και το γιατί της παγκόσμιας ιστορίας, για τον κρυφό άσσο στο μανίκι της ανέλπιστης εθνικής επιλογής – συνήθως οι λαοί ζουν στο περιθώριο της Ιστορίας κι ας είναι τόσο συχνά οι πρωταγωνιστές της. Είναι όμορφο να μην γνωρίζεις, η γνώση οδηγεί στον αριβισμό, η βαθιά γνώση στην απραξία ή την απάθεια. Τότε δεν είχε σημασία ποιος ήταν ο διπλανός, οι ιδέες του, οι συμβιβασμοί του, ο καπνός που καπνίζει, εάν καπνίζει. Αυτά επέστρεψαν αργότερα.

Ό,τι μας δένει – μια ιδέα, μια πατρίδα, ένας αγώνας – μπορεί  τόσο γρήγορα να ξεθωριάσει και να χαθεί. Σαν τα όνειρα που μπήκαν στο πλυντήριο να καθαρίσουν τα χέρια τους απ’ το αίμα που τα βάραινε, και μούσκεψαν, μαλάκωσαν και φυγοκεντρίστηκαν μες το απορρυπαντικό της «καθαρ(ι)ότητας» κι έγιναν στο τέλος αγνώριστα, ξένα. Τότε, τόσο κοντά, όλοι μαζί. Μπορούμε ακόμη σήμερα;

 

Ωραίο μου πλυντήριο

ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΣΚΑΡΠΙΔΗ

Ο τίτλος του έργου είναι αυτό που θέλω να σχολιάσω. Πρόκειται για πλυντήρια. Στον πληθυντικό. Αυτό με κάνει να σκεφτώ σε δυο κατευθύνσεις:

Α. Η στιγμή που το πλυντήριο βρίσκεται στην κορύφωση της πλύσης. Όταν περιστρεφόμενο συντονίζεται και κλυδωνίζεται κατά την διαδικασία του στυψίματος. Μου θυμίζει και με παραπέμπει στον ψυχικό παλμό των ‘’μεγάλων’’ εθνικοσοσιαλιστών ηγετών κατά την διάρκεια των λόγων τους που είναι έμπλεοι μίσους. Κάτι από αυτήν την ταραχή που βιώνουν την στιγμή που προτρέπουν το πλήθος να ακολουθήσει τα μεγαλόπνοα σχέδια τους. Αυτός ο υποτιθέμενος εργασιακός πυρετός, αυτή η στρατοκρατικού τύπου υπερδιέγερση, αναδεικνύει την εργασιακή τους διαταραχή και τα σημάδια μιας ψυχοπαθητικής – ναρκισσιστικής κρίσης. Την οποία ξεπερνούν μέσα από μια συλλογική παράκρουση/συγχώνευση μαζί με το λαό τους.

Β. Υπάρχει μια τάση σε κάποιους χώρους, ας τους ονομάσουμε προσωρινά πνευματικούς, που μας προτρέπει να αφήσουμε έξω από την πολιτική σκέψη και την πολιτική ψυχολογία του παρόντος τα εθνικοσοσιαλιστικά εγκλήματα που έλαβαν χώρα κατά κύματα τον προηγούμενο αιώνα. Να σταματήσουμε να σκεφτόμαστε τις συνέπειες της γερμανικής κατοχής και του εμφυλίου πολέμου που ακολούθησε. Πως όλα αυτά είναι περασμένα ξεχασμένα και καλύτερα να τα αφήσουμε να λησμονηθούν και να ατενίσουμε το μέλλον. Η προτροπή αυτή στις πιο καμουφλαρισμένες εκδοχές της, υπονοεί να δώσουμε ένα τέλος στην ενασχόληση με το συλλογικό τραύμα και να συμπεριφερθούμε ως συμφιλιωτικές διανοητικές μαζορέτες. Για αυτόν τον τρόπο σκέψης το τραύμα πρέπει να παραμείνει απρόσιτο στην συνείδηση και ο μεμονωμένος άνθρωπος να πορευτεί εντός των σχημάτων της συλλογικής απώθησης. Όμως ακριβώς στην βάση αυτών των απωθήσεων και μαζικής άρνησης της επεξεργασίας του παρελθόντος – οι σκελετοί ανοίγουν από καιρό σε καιρό τις ντουλάπες και δραπετεύουν στο Πραγματικό, μεταμφιεζόμενοι σε εμμονές, ψυχικές καθιζήσεις και προκαλώντας ένα προφανές έλλειμμα δημιουργικότητας. Ακόμη και η τρίτη γενιά μετά το τέλος του πολέμου μοιάζει συχνά να έχει αναλάβει εργολαβικά να γιατρέψει την προσβολή των θυμάτων και την έλλειψη αισθημάτων ενοχής από την πλευρά των θυτών. Έτσι όμως δεν τελειώνει ούτε ο εθνικό-σοσιαλισμός ούτε ο εμφύλιος.

------- ΓΡΑΜΜΑΤΟΚΙΒΩΤΙΟ -------

Συναυλία της Ελένης Βιτάλη στο Ναύπλιο Συναυλία της Ελένης Βιτάλης, το Σάββατο στις 21 Ιουλίου Η συναυλία διοργανώνεται από το Εργατικό Κέντρο Ναυπλίου με έξοδα του Δήμου Ναυπλιέων. 9672 ε...
Το Μακεδονικό ζήτημα τώρα ξεκινάει – Γράφει ο Mario Vagman Tα αποτελέσματα της συμφωνίας για το Μακεδονικό ζήτημα, αν και εφόσον τελικά ψηφιστεί και από τις δυο πλευρές και επικυρωθεί, δεν θα είναι  μόνο θετικ...
Μικρασιάτικα 2018 – Το πρόγραμμα στη Νέα Κίο Μικρασιάτικα 2018 - Το πρόγραμμα
Αφιέρωμα στον ποιητή και εκδότη Γιάννη Ρηγόπουλο – Φωτογραφίες, βίντεο Την Κυριακή το απόγευμα, στην αίθουσα Λήδας Τασοπούλου του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου, η Σοφία Κατσανοπούλου, στα πλαίσ...
Ο Χρήστος Θηβαίος μάγεψε το κοινό σε μια φωτεινή αυλή του Ναυπλίου – Φωτογραφίες, βίντεο Ο Χρήστος Θηβαίος και η Μαρία Παπαγεωργίου έκαναν την αρχή χθες το βράδυ στις καλοκαιρινές εκδηλώσεις που διοργανώνει το Fotonio Events & More  Α...
Μάθημα ζωής και θεάτρου από το Θανάση Παπαγεωργίου στο Ναύπλιο Όλη η τέχνη είναι πολιτική Αυτό δήλωσε την Παρασκευή το μεσημέρι στην αίθουσα «Λήδα Τασοπούλου» στο Ναύπλιο, ο ηθοποιός και σκηνοθέτης Θανάσης Παπαγε...
«Γιάννης κερνά, Γιάννης πίνει» – Η προέλευση της φράσης (γράφει η Μαρία Βασιλείου) Για όσους κοιτούν μόνο το δικό τους συμφέρον, ενώ φαινομενικά φροντίζουν για το κοινό καλό, λέμε πως «Γιάννης κερνάει, Γιάννης πίνει». Παλαιότερη εί...
Παρουσίαση μελέτης στο Ναύπλιο για τον ποιητή Γιάννη Ρηγόπουλο Την Κυριακή 17 Ιουνίου, στις 6 το απόγευμα, στην αίθουσα Λήδας Τασοπούλου του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου, η Σοφία Κατσα...
Ο Πάνος Κατσιμίχας και ο Βασίλης Καζούλης έρχονται τον Αύγουστο στο Ναύπλιο Η Ρίτα, ο Φάνης, ο Μάρκος και η Άννα βγαίνουν καλοκαιρινά ραντεβού με τη Φανή. Τα πιο αγαπημένα τραγούδια σε 12 σταθμούς από τις 21.6 εώς και τις 4.9 ...
Στα σκαριά η αναγέννηση του τρένου σε Ναύπλιο, Άργος, Κόρινθο Ενα μεγάλο μέρος από τα 100 εκατ. ευρώ που έχει στα ταμεία του ο ΟΣΕ θα διατεθούν για την αναβάθμιση και επαναλειτουργία του σιδηροδρομικού δικτύου, ό...
Κέντρο Εκπαιδευτικής Ρομποτικής ξεκινά στο Ναύπλιο Ο Δήμος Ναυπλιέων περνά και επίσημα στον «αιώνα της ρομποτικής» με τα εγκαίνια του Κέντρου Εκπαιδευτικής Ρομποτικής στην πόλη του Ναυπλίου τα οποία θα...
Η Ρύπανση των Ωκεανών, μια αόρατη απειλή – Γράφει η Μαρία Βασιλείου Η 8η Ιουνίου έχει καθοριστεί από τη Γενική Σύνοδο του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών (ψήφισμα 5/12/2008) ως "Παγκόσμια Ημέρα Ωκεανών». Η Παγκόσμια Ημέρα Ωκ...
ΚΑΝΕ ΣΧΟΛΙΟ

AΠΑΝΤΗΣΗ

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

To Top