ΙΣΤΟΡΙΕΣ

Ποιά γυναίκα γιορτάζουμε ακριβώς; – Γράφει η Μαρία Δήμα

Mother and child by the sea, Pablo Picasso, 1901

 

Στην αδερφή μου, Αναστασία, και στον Παναγιώτη

Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας προ ολίγων ημερών (8 Μάρτη), και καμιά μας δε γλίτωσε απ’ τα «χρόνια πολλά» γι’ άλλη μια φορά. Η γραφικότητα φέτος, όπως και κάθε άλλη χρονιά τέτοια μέρα, ξεπέρασε ακόμα και το Παλαμήδι. Λουλούδια, σοκολατάκια, μακρόσυρτες και βαρύγδουπες ευχές για τη γυναίκα. Για ποια γυναίκα, όμως;

Πριν απαντήσουμε σ’ αυτό το ερώτημα, ας σκεφτούμε ψύχραιμα και αποστασιοποιημένα, ποια είναι η πρακτική αξία των Παγκόσμιων Ημερών. Τι στ’ αλήθεια συμβαίνει με τις Παγκόσμιες Μέρες; Τίποτα το ιδιαίτερο. Απλώς, είναι μια αφορμή για να δείξει ο καθείς από εμάς το ταλέντο του στο γράψιμο, στις υποσχέσεις και τις αναλύσεις των ποσοστών. Σε κάθε παγκόσμια ημέρα ανακαλύπτεις ένα τεράστιο συναισθηματικό και ευαίσθητο υπόβαθρο στους ανθρώπους, το οποίο λες ότι αν υπήρχε όχι μία, αλλά 365 μέρες το χρόνο, σίγουρα ο κόσμος θα ήταν καλύτερος. Αλλά, μάλλον, όλα αυτά τα δακρύβρεχτα και επαναστατικά κείμενα είναι επιδερμικά. Τιμούμε την Παγκόσμια Ημέρα κατά του παιδικού καρκίνου, αλλά όταν γίνεται δημόσια έκκληση για συγκέντρωση χρημάτων με σκοπό ένα παιδάκι να μεταφερθεί για θεραπεία στο εξωτερικό, δε συμμετέχουν όλοι στην προσπάθεια αυτή.

Μιλάμε γι’ αυτούς που μπορούν και όχι για όσους δεν μπορούν για βιοποριστικούς λόγους. Αν και αυτοί οι τελευταίοι -συνήθως-, αποδεικνύονται πολύ πλουσιότεροι απ’ τους πρώτους, αλλά στην ψυχή. Τιμούμε την Παγκόσμια Ημέρα Εθελοντή Αιμοδότη, αλλά όταν χρειαστεί να μας τρυπήσει η βελόνα για κάποιον που δεν ξέρουμε, προτιμάμε να μην μπούμε στη διαδικασία.

Έτσι, λοιπόν, την Παγκόσμια Ημέρα της γυναίκας, όλοι συνηθίζουν να μιλάνε για τα δικαιώματα και τη χειραφέτηση της γυναίκας στην πορεία των αιώνων. Το δικαίωμα στην ψήφο, στην υποψηφιότητα, στην επαγγελματική ανέλιξη, στην καριέρα, στην… έκτρωση. Όμως, κάπου εδώ έχουμε χειραφέτηση ή χειραγώγηση;

Προφανώς το να μιλάς για δικαίωμα στην έκτρωση ελαφρά τη καρδία, δεν είναι κάτι που σε τιμά να το χρησιμοποιείς ως επιχείρημα όταν δεν ξέρεις το λόγο που συνέβη. Γιατί έκτρωση μπορεί να κάνει μια γυναίκα όταν βιάζεται, έκτρωση μπορεί να κάνει και μια εικοσάρα που δεν παίρνει προφυλάξεις και κάθε βράδυ κοιμάται με άλλον άνδρα. Καλά τα δικαιώματα, λοιπόν, αλλά καλύτερη η ανάληψη των ευθυνών μας.

Ποια γυναίκα γιορτάζουμε, όμως; Αυτή που όταν ζητάει αύξηση μισθού, απολύεται; Αυτή που όταν μένει έγκυος, απολύεται; Αυτή που αν έχει παιδιά δεν προσλαμβάνεται καν, πολλές φορές; Τη γυναίκα που «όταν μπαίνει στο τιμόνι, ο χάρος σε ζυγώνει»; Τη γυναίκα που γρονθοκόπησες, που έβρισες, που απάτησες κατ’ εξακολούθηση; Τη γυναίκα που δεν εμπιστεύεσαι απόλυτα ως γιατρό, μαθηματικό ή απόφοιτο πολυτεχνικής σχολής; Σε σένα, μιλάω, και το ξέρεις.

Ας τ’ αφήσουμε αυτά, όμως, γιατί δε θα τελειώσουμε ποτέ. Ας κινηθούμε σ’ ένα πνεύμα λίγο διαφορετικό, εξίσου σημαντικό, όμως. Γράφτηκαν διάφορα κείμενα, όπως, πάντα, αλλά φέτος μου έκανε εντύπωση το εξής: το παράπονο της γυναίκας που κάνει καριέρα. Γυναίκες καταξιωμένες στον επαγγελματικό τους τομέα, αρθρογράφησαν και έγραψαν πως αισθάνονται αδικημένες από τους συνεργάτες τους, επειδή αντιμετωπίζονται ρατσιστικά εξαιτίας του γεγονότος ότι θέλουν να λάμψουν στη δουλειά τους, βάζοντας συχνά την οικογένεια σε κατώτερη μοίρα.

Δεν είναι κακό μια γυναίκα να θέλει να κοιτάξει την καριέρα της και να φτάσει επαγγελματικά μέχρι το ανώτατο σημείο της. Είναι μια επιλογή, ένα προσωπικό στοίχημα με τον εαυτό της, μια ανάγκη για επιβεβαίωση, διόλου κατακριτέα.

Για όλες εκείνες τις γυναίκες, όμως, που διάλεξαν τον άλλο δρόμο, τον δυσκολότερο, ποιος θα μιλήσει; Ποιος θα μιλήσει για τη γυναίκα που εγκατέλειψε μια σίγουρη δουλειά με σταθερό μισθό, για να μεγαλώσει το παιδί της στο σπίτι; Που δεν προτίμησε να παρκάρει το παιδί της σε μια γιαγιά ή σε μια νταντά, 22 ώρες το 24ωρο; Που τοποθέτησε την καριέρα πιο κάτω από το παιδί της;

Είμαστε, άραγε, έτοιμοι να παραδεχθούμε ότι αυτός ο τύπος γυναίκας υπάρχει; Είμαστε έτοιμοι να αντέξουμε την αρχοντιά μιας γυναίκας που αντιλαμβάνεται ότι το δώρο της μητρότητας που της δίνεται από τη ζωή είναι μοναδικό, οπότε δε διστάζει να θυσιάσει κάποια πράγματα γι’ αυτό; Δεν ξέρω με βεβαιότητα, γιατί έχουμε μπερδέψει τους ρόλους. Από τον κοινωνικό αποκλεισμό περάσαμε κατευθείαν στον καριερισμό, παρακάμπτοντας τα ενδιάμεσα στάδια που μας προσφέρει η απλότητα της καθημερινής ζωής. Ή δούλα, ή ιδιοκτήτρια πολυεθνικής. Όχι κάτι ενδιάμεσο.

Το να λείπει από τα παιδιά της επιλέγοντας την καριέρα, είναι μια προσωπική επιλογή της κάθε μάνας. Σε καμία περίπτωση, όμως, στη συνέχεια δεν πρέπει να αισθάνεται αδικημένη που δε βλέπει τα παιδιά όσο θα ήθελε, εφόσον το διάλεξε εκείνη. Διαλέγοντας κάτι, πάντα κάτι άλλο αφήνεις πίσω.

Γιατί αν αισθάνεται αδικημένη η γυναίκα της καριέρας που δε βλέπει τα παιδιά της, πώς θα πρέπει να αισθάνεται η κοπέλα που όταν μένει έγκυος είτε απολύεται από τον εργοδότη της, είτε της ζητείται να κάνει έκτρωση. Μάλιστα, της ζητείται να κάνει έκτρωση! Αυτό, μιας και μιλάγαμε για το δικαίωμα στην έκτρωση παραπάνω και χαιρόμασταν κιόλας.

Καλή η ανάδειξη της επαγγελματικής ανέλιξης των γυναικών, αλλά υπάρχει και μια άλλη κατηγορία γυναίκας που δεν τα παράτησε ποτέ. Είναι η γυναίκα-αφανής ηρωίδα. Δεν τα παράτησε ποτέ, έμαθε να ζει για δύο σε κάθε δευτερόλεπτο της ζωής της, δε στηρίχτηκε στη βοήθεια καμιάς γιαγιάς ή παππού, θείου κι αδερφού, δεν προσπάθησε να συνδυάσει τα πάντα για την ικανοποίηση κανενός εγωισμού, αλλά δε δίστασε να επιλέξει όταν χρειάστηκε.

Και ούτε παραπονιέται για ρατσισμό, ούτε για τις επιθέσεις που δέχτηκε από τον κοινωνικό περίγυρο για την επιλογή της αυτή. Οι φράσεις «καλά, γιατί παίρνεις παντού μαζί σου το παιδί» ή «το παιδί σου τρώει όλο το χρόνο και δεν κάνεις τίποτα για τον εαυτό σου» μπορεί να την έχουν συχνά ως αποδέκτη, αλλά δε μασάει. Ξέρει τι είναι εκείνη και τι είναι οι άλλοι. Και το αποτέλεσμα του κόπου της φαίνεται και στη συμπεριφορά του παιδιού.

Αυτή η γυναίκα δεν κλαίγεται και δεν έχει ανάγκη τα ηλίθια χρόνια πολλά μας. Έμαθε να επιβιώνει σ’ ένα κόσμο που η μάχη θεωρείται βλακεία και ανοησία. Γι’ αυτήν τη γυναίκα δεν υπάρχει παγκόσμια μέρα, αλλά παγκόσμια λύπηση. Δεν πειράζει, όμως. Καθένας βολεύεται με όσα τολμάει να κάνει. Συνεχίστε εσείς με τις ευχές και με την κλάψα, όσο κάποιες γυναίκες αποδεικνύουν τι σημαίνει αγάπη ατόφια και αληθινή, χωρίς εκπτώσεις. Είπαμε.

Καθένας βολεύεται με όσα τολμάει.

Μαρία Δήμα

------- ΓΡΑΜΜΑΤΟΚΙΒΩΤΙΟ -------

Αφιέρωμα στον ποιητή και εκδότη Γιάννη Ρηγόπουλο – Φωτογραφίες, βίντεο Την Κυριακή το απόγευμα, στην αίθουσα Λήδας Τασοπούλου του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου, η Σοφία Κατσανοπούλου, στα πλαίσ...
Ο Χρήστος Θηβαίος μάγεψε το κοινό σε μια φωτεινή αυλή του Ναυπλίου – Φωτογραφίες, βίντεο Ο Χρήστος Θηβαίος και η Μαρία Παπαγεωργίου έκαναν την αρχή χθες το βράδυ στις καλοκαιρινές εκδηλώσεις που διοργανώνει το Fotonio Events & More  Α...
Μάθημα ζωής και θεάτρου από το Θανάση Παπαγεωργίου στο Ναύπλιο Όλη η τέχνη είναι πολιτική Αυτό δήλωσε την Παρασκευή το μεσημέρι στην αίθουσα «Λήδα Τασοπούλου» στο Ναύπλιο, ο ηθοποιός και σκηνοθέτης Θανάσης Παπαγε...
«Γιάννης κερνά, Γιάννης πίνει» – Η προέλευση της φράσης (γράφει η Μαρία Βασιλείου) Για όσους κοιτούν μόνο το δικό τους συμφέρον, ενώ φαινομενικά φροντίζουν για το κοινό καλό, λέμε πως «Γιάννης κερνάει, Γιάννης πίνει». Παλαιότερη εί...
Παρουσίαση μελέτης στο Ναύπλιο για τον ποιητή Γιάννη Ρηγόπουλο Την Κυριακή 17 Ιουνίου, στις 6 το απόγευμα, στην αίθουσα Λήδας Τασοπούλου του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου, η Σοφία Κατσα...
Ο Πάνος Κατσιμίχας και ο Βασίλης Καζούλης έρχονται τον Αύγουστο στο Ναύπλιο Η Ρίτα, ο Φάνης, ο Μάρκος και η Άννα βγαίνουν καλοκαιρινά ραντεβού με τη Φανή. Τα πιο αγαπημένα τραγούδια σε 12 σταθμούς από τις 21.6 εώς και τις 4.9 ...
Στα σκαριά η αναγέννηση του τρένου σε Ναύπλιο, Άργος, Κόρινθο Ενα μεγάλο μέρος από τα 100 εκατ. ευρώ που έχει στα ταμεία του ο ΟΣΕ θα διατεθούν για την αναβάθμιση και επαναλειτουργία του σιδηροδρομικού δικτύου, ό...
Κέντρο Εκπαιδευτικής Ρομποτικής ξεκινά στο Ναύπλιο Ο Δήμος Ναυπλιέων περνά και επίσημα στον «αιώνα της ρομποτικής» με τα εγκαίνια του Κέντρου Εκπαιδευτικής Ρομποτικής στην πόλη του Ναυπλίου τα οποία θα...
Η Ρύπανση των Ωκεανών, μια αόρατη απειλή – Γράφει η Μαρία Βασιλείου Η 8η Ιουνίου έχει καθοριστεί από τη Γενική Σύνοδο του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών (ψήφισμα 5/12/2008) ως "Παγκόσμια Ημέρα Ωκεανών». Η Παγκόσμια Ημέρα Ωκ...
Προς το παρόν αντίο φιλαράκι μου – Γράμμα της Μαρίας Δήμα Στο Γιώργο μου, που πριν λίγες μέρες έφυγε τόσο άδικα από τη ζωή στα 21 του Δεν μπορώ να σου πω τι πραγματικά είναι Μπορώ μόνο να σου πω πώς σε κάνε...
Ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας έρχεται στο Φουγάρο Ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας, ένας ξεχωριστός καλλιτέχνης από τους σημαντικότερους της Ελληνικής μουσικής σκηνής, συμπράττει επί σκηνής με τη νέα γενιά: τη...
Ο 3ος κύκλος της σειράς κόμιξ Palabourtzi Enterprice – Ένα σύμπαν πιο κάτω (14 επεισόδια) Tο διαστημόπλοιο Παλαμπούρτζι Εντερπάις απογειώθηκε, μάλλον προσγειώνεται, για τρίτη και τελευταία φορά 14 ολοκαίνουρια επεισόδια του Κυριάκου Μακρή ...
ΚΑΝΕ ΣΧΟΛΙΟ

AΠΑΝΤΗΣΗ

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

To Top