ΙΣΤΟΡΙΕΣ

Στήβεν Χόκινγκ, σ’ ευχαριστώ για όλα – Γράφει η Μαρία Δήμα

«Αν σταθείς τόσο τυχερός ώστε να βρεις την αληθινή αγάπη,

θυμήσου ότι είναι εκεί και μην την πετάξεις».

Stephen Hawking

«Τι σύμπτωση κι αυτή», θα έλεγε κάποιος ο οποίος παρατήρησε ότι o μεγάλος θεωρητικός φυσικός και κοσμολόγος, Stephen Hawking, απεβίωσε στις 14 Μαρτίου του 2018, ακριβώς 139 χρόνια μετά τη γέννηση του μυστηριώδους κυρίου Ε=mc2, ο οποίος δεν είναι άλλος από τον Albert Einstein -γνωστού σε όλους μας για το τεράστιο μυαλό και την αφάνα του.

Πρωτάκουσα το όνομα του Χόκινγκ στο δημοτικό. Συγκεκριμένα, από τον κύριο Αλέξη που μας έκανε ολοήμερο και όταν τελειώναμε τις ασκήσεις, μας παρείχε ουσιαστικές εγκυκλοπαιδικές γνώσεις. Μία απ’ αυτές ήταν και το όνομα «Στήβεν Χόκινγκ». Ο πανέξυπνος επιστήμονας που το μόνο που μπορούσε να κάνει ήταν να ανοιγοκλείνει τα μάτια του.

Η παιδική αφεντιά μου δεν μπορούσε να καταλάβει, τότε, πώς ένας άνθρωπος μπορεί να συνδυάσει την εξυπνάδα με την αναπηρία. Πίστευα ότι για να είναι κάποιος έξυπνος, πρέπει και να μπορεί να περπατάει, να μιλάει, να ντύνεται και να φοράει μόνος του τα ρούχα του. Εν ολίγοις, πίστευα ότι η εξυπνάδα είναι αδύνατο να υπάρξει χωρίς τη σωματική ακεραιότητα. Δηλαδή, κουραφέξαλα. Βέβαια, ποτέ ως τότε δεν είχα γνωρίσει κάποιον άνθρωπο καθηλωμένο σε αναπηρικό καροτσάκι, οπότε εν μέρει με δικαιολογώ.

Έκτοτε, πού και πού έβλεπα το όνομά του στο διαδίκτυο, έμαθα καλύτερα την ιστορία του, διάβασα επιφανειακά κάποια απ’ αυτά που είχε πει, αλλά ποτέ δεν εντρύφησα. Μου αρκούσε που ήξερα να κάνω το συνειρμό «Χόκινγκ=Επιστήμονας».

Κάποιο καλοκαιρινό μεσημέρι του 2014 -τότε που βλαστημούσα την τύχη μου διότι ήμουν αναγκασμένη να κάνω θερινά φροντιστηριακά μαθήματα εν όψει Πανελλαδικών Εξετάσεων-, το κεφάλι μου είχε γίνει λαπάς από το διάβασμα. Αυτό, μου ήταν αρκετό για να παρατήσω κατάχαμα το βιβλίο της Βιολογίας που κρατούσα, και πήρα να ξεφυλλίσω αυτό της Φυσικής, μιας και ήταν το αγαπημένο μου.

Εκεί, ξεφυλλίζοντας το βιβλίο, έπεσα πάνω σ’ ένα πολύ ενδιαφέρον κειμενάκι που είχε το ένθετο. Για να μην τα πολυλογούμε, ο Αινστάιν «τα έχωνε» στο, Χάιζενμπεργκ για τη Θεωρία της Απροσδιoριστίας. Θα πείτε τώρα, τι Κινέζικα είναι αυτά…

Καθόλου Κινέζικα. Τι είχε πει με απλά ελληνικά ο Χάιζενμπεργκ; Που να χτυπάς τον κώλο σου κάτω, ποτέ δε θα ξέρεις ακριβώς ποια είναι ταυτόχρονα η θέση και η ταχύτητα ενός σωματιδίου. Και αυτήν την ονόμασε Θεωρία της Απροσδιοριστίας.

Μόλις το άκουσε αυτό ο Αινστάιν, τα πήρε στην κράνα που λέμε, και απαντάει και σ’ αυτόν, και στον Νιλς Μπορ που πίστευε πάνω κάτω τα ίδια: «Ο Θεός δεν παίζει ζάρια με το σύμπαν».

Το κειμενάκι αυτό έλεγε ότι όταν ο Χόκινγκ ανακάλυψε και απέδειξε την ύπαρξη των μαύρων τρυπών, αυτών των μυστυριωδών τρυπών που υπάρχουν στο σύμπαν και που όποιος διέλθει εντός τους χάνεται στο Άγνωστο και δεν ξαναβγαίνει ποτέ, έδωσε πληρωμένη απάντηση στον Αινστάιν ότι «Ο Θεός όχι μόνο παίζει ζάρια με το σύμπαν, αλλά δεν ξέρει και πού τα πετάει».

Ο μόνος λόγος που ανέφερα αυτήν την μικρή ιστοριούλα είναι ότι μόλις διάβασα αυτή τη φράση, πέραν του ότι ξεκαρδίστηκα στο γέλιο, αναθεώρησα πολλά πράγματα γύρω απ’ το τι σημαίνει Επιστήμονας και τι Άνθρωπος. Κατάλαβα ότι δεν είναι όλοι οι επιστήμονες κρυόκωλοι και μουντρούχοι. Μπορεί να έχουν και φοβερή αίσθηση του χιούμορ, σε τέτοιο βαθμό που να κάνουν ένα λυκειόπαιδο να γελάει διαβάζοντας κάποια χιουμοριστικά λόγια τους. Αυτό δεν μπορεί να το κάνει ο καθένας.

Επίσης, αναθεώρησα τις απόψεις μου για την εξυπνάδα και τον άνθρωπο. Κατάλαβα ότι το αν εγώ αυτή τη στιγμή μπορώ να περπατάω και να σηκώνομαι όρθια, είναι θέμα τύχης και δε με κάνει πιο έξυπνη ή πιο ανόητη από κάποιον που δεν μπορεί να το κάνει. Αντιθέτως, η περίπτωση του Χόκινγκ μου προκάλεσε τεράστιο δέος. Αντί να ζητήσει τον εύκολο θάνατο, σήκωσε τον προσωπικό σταυρό του όλα αυτά τα χρόνια, χωρίς να σταματήσει να ζει. Έκανε τρία παιδιά και προσέφερε στην επιστήμη τόσα όσα δεν προσέφερε κανένας σύγχρονος συνάδελφός του.

Τολμώ να πω, μάλιστα, ότι όσοι γνωρίσαμε έστω και λίγο τον Χόκινγκ από τα γραπτά του, γίναμε λίγο καλύτεροι. Γιατί όσα προβλήματα κι αν είχαμε, εκεί έξω υπήρχε ένας άνθρωπος καθηλωμένος στο αναπηρικό καροτσάκι, με μοναδική σωματική ικανότητα το ανοιγόκλειμα των ματιών και την ελάχιστη κίνηση του δεξιού μάγουλου. Του είχε ανακοινωθεί ότι θα ζούσε ως τα 23 και έζησε μέχρι τα 76. Άρα εκτός από επιστήμονας, ήταν και επαναστάτης. Κατάφερε να μιλήσει για το σύμπαν μ’ ένα τρόπο που δεν είχε μιλήσει κανείς ως σήμερα. Κι όλα αυτά, με σχεδόν μηδενική σωματική αντοχή.

Το μόνο που θέλω να πω στον Στήβεν Χόκινγκ, αν με ακούει από κάποια μαύρη τρύπα στην οποία περιπλανιέται ξεκούραστος κι απελευθερωμένος, είναι ένα τεράστιο ευχαριστώ. Για το ότι αποτέλεσε κορυφαίο πρότυπο σύγχρονου ανθρώπου και επιστήμονα. Για το ότι δεν τα παράτησε. Για το ότι στην τελευταία ομιλία του, κατάφερε να χαμογελάσει κι αυτό φάνηκε. Γιατί ανακάλυψες τις μαύρες τρύπες, αλλά με το παράδειγμά σου μας έδειξες ότι δεν είναι όλα μαύρα.

Και πιο πολύ, για το ότι το βασανιστικό καλοκαίρι πριν τις Πανελλήνιες, που η πίεση και ο πονοκέφαλος ήταν μόνιμοι συνοδοιπόροι μου, με έκανε να γελάσω μ’ εκείνη τη φράση για τον Αινστάιν. Και να του πω επίσης ότι τώρα που όλα τα ηθικά και κοινωνικά πρότυπα έχουν ξεθωριάσει, έχουμε ειλικρινά ανάγκη να προβάλλονται άνθρωποι σαν κι αυτόν ολοένα και περισσότερο.

Καλό ταξίδι, μεγάλε. Κράτα και καμιά καλή θέση για εμάς στις μαύρες τρύπες σου.

Μαρία Δήμα

ΚΑΝΕ ΣΧΟΛΙΟ

AΠΑΝΤΗΣΗ

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

To Top