ΙΣΤΟΡΙΕΣ

Η ζωή είναι ωραία – Γράφει η Μαρία Δήμα

Τώρα που μπήκε ο Απρίλης, φαίνεται καλύτερα το έργο που κάνει η φύση την Άνοιξη

Πολλές φορές περνάει απαρατήρητο ή δεν εκτιμάται όσο θα του άξιζε, αλλά είναι εκεί και υπάρχει για όλους μαζί και για τον καθένα ξεχωριστά. Όλο το χρόνο η άνοιξη μαζεύει δυνάμεις απ’ τις υπόλοιπες τρεις εποχές, και το Μάρτη ξεπροβάλλει αγέρωχη και επιβλητική, να σε τυφλώσει με τη λάμψη της στολισμένης απλότητάς της.

Την άνοιξη κοιτάς το Ναύπλιο απ’ τη Βαγγελίστρα και φαίνεται διαφορετικό. Υπάρχει διάχυτη μια διαφορετική ψυχολογία, ακόμα και στο μικρό ξερόκλαδο που έπεσε απ’ το ράμφος του σπουργιτιού που πέρασε βιαστικό για τη φωλιά του. Όλα μοιάζουν να ξεκινάνε απ’ την αρχή. Το λουλούδι που πάτησε ο νεαρός Ναυπλιεύς στο δρόμο για να συναντήσει τη συνομήλικη οπτασία που βγαίνουν ραντεβού, ξανασηκώνεται όρθιο και φωνάζει «εδώ είμαι ρε μαλάκα κι ας μη μου δίνει κανείς σημασία». Το πράσινο αρχίζει να καλύπτει το οπτικό σου πεδίο, ποτίζοντας την τσαλαπατημένη καρδιά σου με ελπίδα και αισιοδοξία. Οι παπαρούνες, οι οποίες δένουν τέλεια με αυτό το πράσινο, μοιάζουν με κηλίδες γλυκού αίματος. Μοιάζουν με φώτα που εκπέμπουν ένα αλλόκοτο φως, το οποίο ανάβει και φωτίζει ως και το τελευταίο κύτταρο που ‘χει μείνει σκοτεινό. Τα αρώματα της ανθισμένης γης εισχωρούν μέχρι την καρδιά σου και την περιεργάζονται. Την εξομαλύνουν. Της δίνουν μια αγκαλιά σαν επιβράβευση που άντεξε μέσα σ’ όλα αυτά που πέρασε.

Και κάπου ανάμεσα σ’ αυτό το πανηγύρι της φύσης, την άνοιξη κάπου εκεί είναι κι ένας Χριστός. Σε κρυφοκοιτάζει διακριτικά όταν χαίρεσαι και όταν είσαι λυπημένος. Δεν έχει σημασία αν πιστεύεις σ’ αυτόν ή όχι. Σημασία έχει ότι σου έδειξε πώς είναι ν’ αγαπάς. Σου έδειξε ότι τελικά, αν έχεις αγάπη μέσα σου έστω και για έναν μόνο άνθρωπο, δεν έχει και τόση σημασία αν σε σταυρώνουν ή αν σε σκοτώνουν. Γιατί η αγάπη έχει τη δύναμη να σε αναστήσει. Ενώνει σαν παζλ όλα τα κομμάτια σου και σε υψώνει πάνω απ’ όλα. Γιατί και η ίδια τελικά είναι πάνω απ’ όλα και ξέρει να μπαλώνει τα ξεφτίσματα της ανθρώπινης ψυχής. Σου ψιθυρίζει ότι η θυσία είναι η κορύφωση της αγάπης και ότι δεν πονάει και τόσο. Και κάπως έτσι, την άνοιξη εκτός από την ανάσταση της φύσης, βλέπεις πως ασυναίσθητα ανασταίνεται και η πονεμένη καρδιά σου.

Το μόνο που δεν μπορεί να περάσει με την Άνοιξη, είναι η επιστροφή των ανθρώπων που αγαπήσαμε και δεν είναι πια εδώ. Και ίσως τότε να πονάει και πιο πολύ, γιατί μπορεί το κακό να έγινε Άνοιξη. Είναι το κενό που συνεχίζει να υπάρχει στην καρδιά, το οποίο το νιώθεις όλο το χρόνο, αλλά αυτές τις μέρες πονάει πιο πολύ γιατί βλέπεις ότι όλα γύρω σου αρχίζουν να ανασταίνονται, αλλά κάτι νεκρό υπάρχει μέσα σου και σε πονάει. Είναι το γαμώτο που δεν προλάβαμε να ζήσουμε όσα έπρεπε με τους ανθρώπους που έπρεπε. Είναι ο πόνος που η κακιά στιγμή παίρνει μακριά ανθρώπους που αγάπησες πολύ. Είναι η φρίκη που δε θα σε ξαναδώ να μου πειράζεις τα αγαπημένα μου πράγματα. Κι όχι τίποτ’ άλλο, δεν μπορώ να σε βρίσω. Αστειεύομαι…

Και κάπως έτσι, κάθε Άνοιξη, κάθε μικρή ή μεγάλη Ανάσταση, τα συναισθήματα μέσα μας γίνονται αχταρμάς. Μεγάλες δόσεις χαράς ισοσταθμίζονται από μεγάλες δόσεις νοσταλγίας, κι έτσι όλα μένουν ίδια. Μα συνάμα όλα είναι αλλαγμένα. Και πιο πολύ αλλάξαμε εμείς. Εμείς που, θέλοντας και μη, αντέξαμε την παλίρροια και συνεχίζουμε. Που είδαμε λίγα, αλλά μάθαμε πολλά μέσα απ’ αυτά. Και ίσως αυτήν την παπαρούνα που έχει φυτρώσει μπροστά απ’ την εξώπορτα της πολυκατοικίας μας, να είμαστε τελικά τα μόνα έμβια όντα μεταξύ όλων των άλλων που την έχουν τόσο πολύ ανάγκη. Να μας μαρτυρεί μυστικά ότι τίποτα δε χάθηκε και πως το πάθος είναι ακόμα κόκκινο, κι αυτό δε θ’ αλλάξει.

Κι έτσι, σιγά-σιγά, νιώθεις στο πετσί σου όλα αυτά τα καμώματα της άνοιξης. Τα καλά και τα κακά. Και αγκαλιάζεις τον εαυτό σου για να πας ένα βήμα μπροστά. Κρατώντας τα καλά, αλλά και τα άσχημα, γιατί μονάχα έτσι γίνεσαι δυνατότερος.

Κι εσύ που έκλαψες σήμερα ή χθες ή δεν έχει σημασία πότε, να ξέρεις ότι για μένα είσαι ένας άγνωστος, αλλά για κάποιον άλλον είσαι πολύτιμος. Δε θα ήθελε να σε βλέπει να κλαις και να στεναχωριέσαι. Όπου κι αν είσαι, όπου κι αν είναι. Γιατί μπορεί να είναι φοβερά παράλογη, αλλά είναι ωραία η ζωή.

Από τη Ναυπλιάρα με αγάπη.
Καλό Πάσχα με υγεία σε όλους.

Μαρία Δήμα

------- ΓΡΑΜΜΑΤΟΚΙΒΩΤΙΟ -------

ΚΑΝΕ ΣΧΟΛΙΟ

AΠΑΝΤΗΣΗ

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

To Top