ΙΣΤΟΡΙΕΣ

Ένα κουπάτο αυγό στο πάρκο του Κολοκοτρώνη – Γράφει η Μαρία Δήμα

Μεγάλη υπόθεση να ‘σαι παιδί στο Ναύπλιο

Χωρίς να το καταλαβαίνεις και χωρίς να το διαισθάνεσαι, στο ένα σου χεράκι κρατάς την μπάλα και στο άλλο την ιστορία. Τρως ανεπανάληπτες τούμπες σε σοκάκια που περπάτησαν μεγάλες προσωπικότητες άλλων εποχών. Οι τουρίστες με το παγωτό χωνάκι στο χέρι γελάνε και σε τραβάνε φωτογραφίες, ενώ εσύ θες ν’ ανοίξει η γη και να σε καταπιεί. Εξερευνείς τον κόσμο μέσα απ’ τα πρίσματα της θάλασσας, της βουκαμβίλιας και των χρωμάτων, είτε είναι καλοκαίρι είτε χειμώνας.

Απ’ αυτήν την άποψη είσαι ένα άκρως τυχερό παιδί, που όμως δεν ξεφεύγει απ’ τις γνωστές του υποχρεώσεις. Να φοράς ζακέτα πριν βγεις, να προσέχεις να μην ιδρώσεις, να τρως όλο το φαγητό σου…

Όσο γι’ αυτό το τελευταίο, υπήρχε ένας άγραφος κανόνας από τη μητέρα μου: κάθε απόγευμα έπρεπε να τρώω ένα αυγό μελάτο τεμαχισμένο μέσα σε μια κούπα με κομμάτια από ψωμί και λίγο αλάτι. Το ανακάτευε μ’ ένα κουτάλι και μου το έδινε κάθε απόγευμα. Τον πρώτο καιρό δεν έφερνα αντιρρήσεις. Ωραίο το αυγό, είναι και θρεπτικό. Μετά από κάποιον καιρό, όμως, βαρέθηκα αυτήν την καθημερινή ενασχόληση. Τι παραμύθια, τι παιχνίδια… τίποτα. Όπως το έφερνε, έτσι το πετούσε το αυγό.

Μέχρι που μια μέρα που ήρθε ο παππούς στο σπίτι και έμαθε ότι δεν τρώω πια αυγά, προθυμοποιήθηκε να με βγάλει μια βόλτα στο Ναύπλιο και να με ταΐσει ο ίδιος. Η αλήθεια είναι ότι δέχτηκα για χάρη της βόλτας. Ποιος δε θα ‘θελε μια ξέγνοιαστη απογευματινή βόλτα μέσα στο Ναύπλιο μαζί με τον παππού, ο οποίος ως γνωστόν είναι αυτός που κάνει όλα τα χατίρια στα παιδιά;

Ξεκινήσαμε, λοιπόν, τη βόλτα μας. Ο παππούς αν και δεν ήταν πάρα πολύ μεγάλος είχε αναπνευστικά προβλήματα από το τσιγάρο, τα οποία δεν του επέτρεπαν να περπατάει πολλή ώρα χωρίς στάσεις.

Ωστόσο, αυτό δεν ήταν εμπόδιο στα σχέδιά του ή αφορμή για να μη με πάει βόλτα. Απλώς, φρόντιζε να περνάμε από σημεία που μπορούσαν να φιλοξενήσουν για λίγο τους περαστικούς. Τέτοια σημεία ήταν, για παράδειγμα, η πλατεία Αγίου Γεωργίου, το Πάρκο του Κολοκοτρώνη, η Πλατεία Φιλελλήνων κλπ.

Η αφετηρία μας εκείνη τη μέρα ήταν το λιμάνι, όπου πήγαινε τα πρωινά για ψάρεμα. Είχε άλλους τρεις-τέσσερις φίλους που είχαν γνωριστεί εκεί, και συναντιούνταν το πρωί που πήγαιναν με τις πετονιές και τα καλάμια τους για να παγιδεύσουν τα καημένα τα ψάρια που τα βλέπαμε απ’ τις καφετέριες της παραλίας και τα κάναμε χάζι για την ταχύτητα και τους ελιγμούς τους. Μ’ ένα ψωμάκι για δόλωμα, έβγαζαν κυριολεκτικά λαβράκι. Όταν έβλεπα να βγάζει τα θύματα απ’ το νερό και σπαρταρούσαν, έκοβα μια βόλτα μέχρι το Φάρο και ξαναγυρνούσα. Δεν ήθελα να του πω ότι σιχαινόμουν λίγο τα ψαρικά και τα εργαλεία του, οπότε έβρισκα την εύκολη διέξοδο. Βέβαια, ας μην είμαστε και πλεονέκτες γιατί όταν τα τηγάνιζε και τα «πατούσε» στο λεμόνι, είχαν μια νοστιμιά άλλο πράγμα…

Για την ιστορία, μια μέρα που με έβαλε να κουβαλήσω τα εργαλεία του μέχρι το αυτοκίνητο για να κάτσει λίγο να τα πει μ’ ένα φίλο του, για λίγα δευτερόλεπτα δεν ήξερα τι να κάνω. Ξαφνικά, άρχισα να φωνάζω προς το Φάρο που εκείνη τη στιγμή ήταν τελείως άδειος από ανθρώπους: «Έλα ρε φίλε, πού είσαι, τι κάνεις. Τι, να ‘ρθω εκεί τώρα;». Ήταν αστείο γιατί ο παππούς μου έβγαζε και ξαναφορούσε τα γυαλιά αλλά άνθρωπο δεν έβλεπε προς τα εκεί που φώναζα.

«Παππού, μου φωνάζει ένας συμμαθητής μου από το σχολείο.
«Πού είναι, δεν τον βλέπω», έλεγε απορρημένος κοιτώντας προς το Φάρο.
«Να ρε παππού, εκεί είναι! Άσε με γιατί θα φύγει!» του φώναζα δείχνοντας το κενό και την έκανα Λούης.

Αλλά ας επιστρέψουμε στην ιστορία μας. Αφού περάσαμε από το λιμάνι, μου πρότεινε να πάμε προς το Πάρκο του Κολοκοτρώνη που είχε μπόλικο πράσινο και παγκάκια για να καθίσουμε και να φάμε το ενοχλητικότατο κουπάτο αυγό. Δυστυχώς, δεν το είχε ξεχάσει. Στο δρόμο μου πήρε κι ένα παγωτό ξυλάκι σοκολάτας για να με καλοπιάσει, μαζί με μια τυχερή σακούλα. Ο παππούς ήξερε…

Απογευματάκι, λοιπόν, φτάσαμε στο Πάρκο του Κολοκοτρώνη μετά από λίγο περπάτημα.

Περπατώντας, το χαλίκι του πάρκου έκανε κρίτσι-κρίτσι πάνω στα παπούτσια μας. Ο παππούς πήρε μια βαθιά ανάσα, κι έτσι κατάλαβα πως ήταν πλέον ώρα να καθίσουμε.

«Τώρα ήρθε η ώρα να φας το αυγό», μου είπε.
«Ρε παππού, δεν το θέλω, σε παρακαλώ άσε με», του απαντούσα με το ύφος κουταβιού που έχει λερώσει την μπουγάδα της κυράς του.

Μεγάλος αντίπαλος ο παππούς, όμως, και εξυπνότερος.

«Άνοιξε τη σακούλα ντε», μου είπε και μου έδωσε μια κουταλιά.

Είχε μέσα αυτοκόλλητα, έναν κινέζικο φακό απ’ τους «καλούς», που με την πρώτη φορά που τον άναβες έσβηνε, και έναν Ευχούλη.

«Παππού, αυτό το άγαλμα εκεί πέρα πολύ φοβιστικό είναι», του είπα κοιτάζοντας το άγαλμα του Κολοκοτρώνη που φτιάχτηκε το 1896 στο Παρίσι.

«Όχι ντε. Την ξέρεις την ιστορία του;», με ρώτησε.
«Όχι. Γιατί, εσύ την ξέρεις;», του απάντησα.
«Τι σας μαθαίνουν στο σχολείο επιτέλους;», μου απάντησε όλο αγανάκτηση.
«Για πες την εσύ που ξέρεις τα πολλά», είπα με περίσσεια έπαρση.
«Λοιπόν, άκου. Όταν το τελειώσανε οι εργάτες, ζητήσανε απ’ το Γέρο του Μοριά τα λεφτά τους.

Αυτός, όμως, σήκωσε το χέρι και τους έδειξε προς τον Κυβερνήτη, τον Καποδίστρια. Αγανακτισμένοι αυτοί, σύρανε να πάνε προς την πλατεία του Καποδίστρια, εκεί που είναι το άγαλμα του Κυβερνήτη».

«Και αυτός; Τους τα έδωσε;», τον ρώτησα όλο αγωνία για τη συνέχεια.
«Έχεις δει τι κάνει το χέρι του Κυβερνήτη στο άγαλμα; Φυσικά και δεν τους τα έδωσε».

Έκανα το συνειρμό και επειδή κατάλαβα τι εννοούσε, έσκασα στα γέλιο. Και ως εκ θαύματος το αυγό είχε εξαφανιστεί από δίπλα μου. Τόσο προσηλωμένη ήμουν στην ιστορία του και την πλοκή της, που δεν κατάλαβα ότι τόση ώρα έτρωγα το αυγό.

«Τελικά, δεν ήταν τίποτα το αυγό, έτσι;», με ρώτησε ο παππούς γελώντας.
«Ήταν αλλά με ξεγέλασες. Δε θα σε αφήσω πάλι, όμως», του είπα θυμωμένη.
«Καλά, Θυμιώ. Να μη μου ανάψεις το καντήλι άμα πεθάνω», μου είπε γελώντας.
«Έλα ρε παππού, σταμάτα πια», του φώναξα κλαίγοντας και βγάζοντας κάτι κορώνες που πρέπει να ακούγονταν μέχρι το Άργος. Αφού μετά που ηρέμησα, νόμιζα ότι θα γύρναγε ο Κολοκοτρώνης να μας πει «πάρτε δρόμο ρε εφιάλτες, μου ζαλίσατε τον έρωτα ολόκληρο το απόγευμα».

Όταν πέρασε η μπόρα, χέρι-χέρι πάλι πήραμε το δρόμο της επιστροφής.

Φτάνοντας στο σπίτι, έδωσε το κουπάκι στην μητέρα μου να το πλύνει και άκουσα που της είπε: “Άσ’ το πια το κορίτσι με ‘κείνο το αυγό, το τρέλανες».

«Μα πρέπει να το τρώει, έχει πρωτεϊνες», του είπε.
«Εσύ δε βλέπεις καλά-καλά τα γράμματα στην τηλεόραση, πού τις είδες τις πρωτεΐνες μέσα στο αυγό;

Δεν ήξερα ότι αντί για μάτια ο Θεός σου ‘δωσε μικροσκόπια», απάντησε και όλοι σκάσαμε στα γέλια, εκτός απ’ τη μάνα μου που του έλεγε «Έλα ρε μπαμπά τώρα». Στην καλύτερη, ο παππούς γέλαγε και το προσπερνούσε, στη χειρότερη απαντούσε «μπαμπάκια».

Κάπως έτσι, ο άγραφος νόμος του αυγού έκτοτε αντικαταστάθηκε από ένα παιδικό γιαουρτάκι με μπίλιες, σπαστό κουταλάκι και αυτοκόλλητα, που βέβαια για να το φάω κι αυτό υπήρχε ξανά ένα κόστος για τη μητέρα μου. Έπρεπε να μου λέει κι εκείνη μια ιστορία κατά τη διάρκεια του ταΐσματος.

Προσέδωσε, λοιπόν, σε κάποια θεία μου φανταστικές υπερφυσικές ιδιότητες αλά Μακ Γκάιβερ και μου ανέλυε τα κατορθώματά της κάθε απόγευμα, προκειμένου να φάω το φαγητό μου. Δεν ήταν ότι την πίστευα, αλλά μ’ άρεσε να ακούω τις υπερβολές της, που πάντοτε ήξερε και τις έντυνε μ’ έναν ελληνομαμαδίστικο ιδιαίτερο τρόπο.

Ο τρόπος της ωστόσο πήρε το αντίθετο στρατί, όταν ένα απόγευμα είδε πως είχα κολλήσει όλα τα αυτοκόλλητα από τα γιαουρτάκια στην εξώπορτα. Από τότε δε με ξαναπίεσε με το φαγητό γιατί είδε ότι όσο καλά κι αν το ξεκινούσε, στο τέλος δεν της έβγαινε.

Ηθικό δίδαγμα, λοιπόν: πρώτον, το Ναύπλιο είναι μια πόλη που μπορείς εύκολα να ξεγελάσεις το παιδί σου για να φάει το φαγητό του. Είναι πλούσιο σε ομορφιά, ιστορία και καλαισθησία, και δε θα δυσκολευτείς να στρέψεις αλλού την προσοχή του για να το καταφέρεις. Και δεύτερον, εμείς οι Αργολιδείς τρώμε πολύ παραμύθι τελικά από μικροί…

Μαρία Δήμα

------- ΓΡΑΜΜΑΤΟΚΙΒΩΤΙΟ -------

Είναι η πυραμίδα του Άργους-Ελληνικού η αρχαιότερη πυραμίδα του κόσμου; – Βίντεο Στο νοτιοδυτικό άκρο της αργολικής πεδιάδας κοντά στις πηγές του Ερασίνου ποταμού (σημερινό Κεφαλάρι) και πάνω σε κύρια οδική αρτηρία που κατά την αρχ...
Palabourtzi Enterprice – Πότε είχατε το προαίσθημα πως θα συμβεί κάτι καλό; – S02E31 Το διαστημόπλοιο Παλαμπούρτζι Εντερπάις απογειώθηκε για δεύτερη χρονιά ξεχνώντας ο κυβερνήτης να πάρει μαζί του τον φάκελο της αποστολής τους Χάνοντα...
Ποιός χρειάζεται τη βιβλιοθήκη σήμερα; Την Παρασκευή 25 Μαΐου και ώρα 7.30 μ.μ., το Κέντρο Ελληνικών Σπουδών Ελλάδος, Πανεπιστήμιο Harvard, η Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη Ναυπλίου «Ο Παλαμήδ...
Το Ναύπλιο γέμισε πολύχρωμες βέσπες – Φωτογραφίες Στο πλαίσιο της 3ης Παμπελοποννησιακής συνάντησης, «Οι σφήκες πάνε Ναύπλιο» και η πόλη γέμισε με πολύχρωμες Vespes! Το Vespa Club Nafpliou, με την συ...
Η Νύχτα των Μουσείων στο Ναύπλιο – Φωτογραφίες Όλο το Ναύπλιο έγινε Μουσείο χθες το βράδυ Όλα τα Μουσεία της πόλης ήταν ανοιχτά, κόσμος τα επισκέπτονταν με δωρεάν φυσικά είσοδο και έξω από τα Μουσ...
Μουσικό Σχολείο Αργολίδας για πάντα! – Γράφει η Στάσα Μουτζούρη Είμαι μόλις 18 χρονών και μπορώ με σιγουριά να πω ότι τα έξι χρόνια φοίτησης στο Μουσικό Σχολείο Αργολίδας αποτέλεσαν έξι από τα καλύτερα και πιο χαρο...
Αρχαίος Μυκηναϊκός Δρόμος για δρομείς, ιππείς, ποδηλάτες και περιπατητές Oι Μαραθωνοδρόμοι Δρομείς Αργολίδας, ο σύλλογος οι φίλοι των Μυκηνών και του Μυκηναϊκού Πολιτισμού και η Τοπική Κοινότητα Προσύμνης συνδιοργανώνουν το...
Ξεκινά η Δίκη των 6 στο Ναύπλιο Την Τρίτη 22 του Μάη δικάζονται στο Ναύπλιο οι έξι συμπολίτες μας που κατηγορούνται -με αβάσιμες κατηγορίες- για τη δράση τους ενάντια στο ΤΑΙΠΕΔ και ...
Οι Planet of Zeus είναι το πρώτο συγκρότημα στη 2η ροκ βραδιά της Νέας Κίου Οι Planet of Zeus εμφανίζονται την 2η μέρα στη Λελέκιο Φιέστα στη Νέα Κίο, ανοίγοντας ένα line up που αναμένεται ισοπεδωτικό Κυριακή, 5 Αυγούστου, Πα...
Θεατρικό εργαστήρι στο Βουλευτικό με τη Μάρθα Φριντζήλα Το πρόγραμμα Εκπαιδεύοντας το κοινό στο Αρχαίο Δράμα και η δράση Διάλογοι, συνεχίζονται τη Δευτέρα 21 Μαΐου στο Βουλευτικό στο Ναύπλιο με καλεσμένη τη...
Η ιδιότυπη πραγματικότητα της φωτογράφου του δρόμου Μαρίας Σπυροπούλου – Φωτογραφίες Η Μαρία Σπυροπούλου γεννήθηκε στην Καλαμάτα και ζει και εργάζεται στο Ναύπλιο και την Αθήνα ως συντηρήτρια αρχαιολογικών ευρημάτων Άρχισε να ασχολείτ...
Το πρόγραμμα της Νύχτας των Μουσείων στο Ναύπλιο Το Σάββατο 19 Μαΐου 2018 τα Μουσεία και οι χώροι Τέχνης της πόλης γιορτάζουν την Ευρωπαϊκή Νύχτα των Μουσείων! Η μεγάλη γιορτή των μουσείων τον Μ...
ΚΑΝΕ ΣΧΟΛΙΟ

AΠΑΝΤΗΣΗ

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

To Top