ΙΣΤΟΡΙΕΣ

Η μικρή ζουζούνα και τα ζάρια της – Η Μαρία Δήμα γράφει για ένα 8χρονο κοριτσάκι που παλεύει με την Ασθένεια

Όπως έχουμε αναφέρει σε προηγούμενο γραπτό, διαπληκτίζονταν κάποτε μέσω των επιστημονικών θεωριών τους τρεις μεγάλοι άνδρες της Φυσικής: ο Βέρνερ Χάιζενμπεργκ, ο Άλμπερτ Αϊνστάιν και ο Στήβεν Χώκινγκ σχετικά με τη Θεωρία της Απροσδιοριστίας

Ο Χάιζενμπεργκ διατύπωσε ότι δεν είναι δυνατόν να γνωρίζεις ταυτόχρονα την ακριβή θέση και την ακριβή ταχύτητα ενός σωματιδίου. Ο μεν Αϊνστάιν πάνω σ’ αυτό δήλωσε ότι ο Θεός δεν παίζει ζάρια με το σύμπαν, ενώ ο δε Χώκινγκ απάντησε ότι όχι μόνο παίζει ζάρια, αλλά δεν ξέρει και πού τα πετάει.

Όταν καμιά φορά σκέφτομαι τα μάτια φίλων ή συμμαθητών μου που έφυγαν πολύ γρήγορα από τη ζωή -πριν καν ζήσουν, όπως συχνά λέω-, όταν θυμάμαι τα λόγια, τα όνειρα και τις αγωνίες που είχαμε ανταλλάξει σε στιγμές που δεν τις λες κι εύκολες, μου ‘ρχεται να πάρω αυτά τα ζάρια και να τα πετάξω όσο πιο μακριά γίνεται. Να σταθώ στο Φάρο, να τους ‘δώσω μία και να χαθούν σε μια νοητή άβυσσο μέσα στο Λιμάνι.

Δεν τα γουστάρω τα ζάρια καθόλου, ειδικά όταν τα πετάει κάποιος άλλος για μένα λες και δεν έχω χέρια. Δεν ξέρω τι θα μου φέρουν. Σήμερα είναι ευνοϊκά απέναντί μου, αλλά αύριο οι πιθανότητες να βρεθώ στον πάτο μ’ ένα λάθος πέταγμα, είναι μεγάλες. Και η ευτυχία και η δυστυχία είναι ισοπίθανες για όλους μας εξίσου, μα αυτό είναι απαράδεκτο όταν κάποιος άλλος πετάει τα ζάρια για εμάς. Κι ας μας πιάσουν στο κεφάλι, στην καρδιά, στα χέρια.

Για όλους μας το καλό και το κακό είναι ισοπίθανα… ακόμα και για τη μικρή ζουζούνα που τώρα σηκώνει το δικό της σταυρό. Τα παιδικά της χεράκια δεν τα έχω δει, αλλά σίγουρα είναι μικρά, με κομμένα νυχάκια και δερματάκι πολύ απαλό. Με τα χεράκια της χτενίζεται, παίζει με τις κούκλες της, ζωγραφίζει, μαθαίνει τα πρώτα της γραμματάκια στο σχολείο που πηγαίνει.

Όλοι φαινόμαστε πολύ μικροί από ψηλά. Σαν παράσιτα. Η ζουζούνα, όμως, είναι μικρή κι εδώ στη γη. Ένα μικρό κοριτσάκι που αλλάζει ακόμα δοντάκια. Καταλαβαίνεις; Ακόμα λέει το ποίημα «σου δίνω κοκαλένιο, να μου δώσεις ατσαλένιο». Και είναι τόσο μικρή, που μπορεί να πιστεύει και στις μάγισσες και τα φαντάσματα.

Όμως, εκτός από πανέμορφη και μικρή, ήταν και λίγο άτυχη. Γιατί τα ατσούμπαλα ζάρια τη χτυπήσανε στο μικροσκοπικό ποδαράκι της και τη ρίξανε κάτω. Το δερματάκι της σκίστηκε στο γόνατο, μάτωσε και πληγώθηκε. Η ζουζούνα κλαίει, και μαζί της κλαίνε όλοι όσοι την είδαν να τραυματίζεται από αυτό τα αναθεματισμένα ζάρια. Την πονάει το ποδαράκι της, μα θα βρει τη δύναμη να ξανασηκωθεί.

Γιατί η ζουζούνα, και το κάθε ζουζούνι, είναι πολύ σκληρό για να νικηθεί από ένα ζάρι, όποιος και να της το πετάει. Διαθέτει τρομερό πείσμα και ανίκητη θέληση. Θα σηκωθεί πάλι όρθια, θα σκουπίσει τα ποδαράκια της και θα προχωρήσει. Θα χωθεί γρήγορα-γρήγορα στην αγκαλιά αυτών που αγαπάει και θα φαίνεται πλέον πιο μεγάλη.

Πολλά ζουζούνια δεν ξανασηκώνονται, βέβαια. Δεν ξέρω ούτε γιατί δεν ξανασηκώνονται, ούτε γιατί επιλέγονται ειδικά αυτά για να πέσουν. Τόσοι και τόσοι βρισκόμαστε σε τούτη τη ζωή. Τι φταίξανε τα ζουζούνια και πληρώνουν το αντίτιμο της φιλοξενίας μας στον κόσμο;

Δε θα το μάθουμε ποτέ, αγαπητέ Αργολιδέα. Ούτε γιατί ο Χάιζενμπεργκ έφαγε τα νιάτα του για τα παλιοζάρια, ούτε γιατί υπάρχουν ζάρια που πετιούνται και μας ρίχνουν κάτω, ούτε γιατί κληρώνονται τα ζουζούνια να σηκώσουν το σταυρό μας, ούτε γιατί χρειάζεται να υπάρχουν σταυροί.

Εκείνο που χρειάζεται να θυμάσαι είναι ότι αυτή η ζουζούνα είναι διαφορετική. Αθόρυβα ζωντανή, μοσχοβολάει ζωή και ομορφιά. Και δε θ’ ανοίξει τα φτερά της να πετάξει πάνω απ’ τα κεφάλια μας έτσι άδοξα.

Δε θα ήμουν τόσο σίγουρη αν δεν είχα κι εγώ μια δική μου, άλλη ζουζούνα που κατοικοεδρεύει στο άπειρο. Μια μέρα ζουζούνισε τόσο δυνατά, έβγαλε τα φτερά της και πέταξε με φοβερή ορμή πάνω απ’ τις ήσυχες και καλοστημένες ζωές μας. Φοβήθηκα απ’ τον παράξενο ήχο που έκαναν τα φτερά της. Ξύπνησα απότομα από ένα μεγάλο και απατηλό όνειρο διαρκείας. Κατάλαβα ότι είναι δίκοπο μαχαίρι να φεύγει ένα ζουζούνι από τη ζωή. Γιατί ναι μεν είναι η μέγιστη αδικία, αλλά έχεις κάποιον να σε προσέχει όπως μόνο αυτός ξέρει ότι σ’ αρέσει.

Στη ζουζούνα μου, πάντως, δεν άρεσαν καθόλου οι αντιλήψεις περί ζαριών και τύχης και ανημποριάς απέναντι σε καθετί τυχαίο. Της την έδιναν στα νεύρα και μπορούσε να σου φέρει στο κεφάλι ό,τι βρισκόταν γύρω της. Δεν τα γούσταρε αυτά τα φιλοσοφικά. Και θύμωνε πολύ όταν κάποιο ζουζούνι αντιμετώπιζε πρόβλημα.

Ξέρω, λοιπόν, πως η μικρή ζουζούνα βρίσκεται σε ασφαλή χέρια και δε φοβάμαι για την τύχη της. Είμαι σίγουρη ότι η δική μου ζουζούνα, θα γίνει τείχος αδιαπέραστο μπροστά της και δε θα επιτρέψει σε κανένα ζάρι να κάνει του κεφαλιού του. Το ξέρω καλά.

Καλή δύναμη, μικρό ζουζουνάκι. Έχεις ακόμα μακρύ δρόμο για να νικήσεις, αλλά δεν είσαι μοναχό σου. Είναι όλοι μαζί σου, δίπλα σου. Ακόμα κι όλη η Αργολίδα, κι ας μη σε ξέρει. Μπορεί να ‘ναι κουτσή-στραβή, αλλά σ’ αυτά είναι πρώτη. Τόσες θάλασσες έχουμε. Είμαστε μαθημένοι να βουτάμε στ’ άπατα για να αντιμετωπίζουμε τον κίνδυνο. Και σένα δε θα σ’ αφήσουμε να κολυμπήσεις μόνη σου στο πέλαγος. Είμαστε δίπλα σου όλοι. Και θ’ αποδείξουμε ότι μπορεί τα ζάρια να σε χτυπάνε, αλλά δεν είναι αδύνατο να τους δώσεις μία και να τα στείλεις στον αγύριστο. Εντάξει; Είμαστε μαζί σου.

Μαρία Δήμα

ΚΑΝΕ ΣΧΟΛΙΟ

AΠΑΝΤΗΣΗ

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

To Top