ΙΣΤΟΡΙΕΣ

Προς το παρόν αντίο φιλαράκι μου – Γράμμα της Μαρίας Δήμα

Στο Γιώργο μου, που πριν λίγες μέρες έφυγε τόσο άδικα από τη ζωή στα 21 του

Δεν μπορώ να σου πω τι πραγματικά είναι
Μπορώ μόνο να σου πω πώς σε κάνει να νιώθεις
Και τώρα έχω ένα σιδερένιο μαχαίρι στην τραχεία μου
Και δεν μπορώ ν’ αναπνεύσω, αλλά ακόμα παλεύω
Ενώ μπορώ να παλέψω
Όσο το λάθος μοιάζει σωστό

-Eminem-

Αγαπημένε μου φίλε,

Τούτη την ώρα που σου γράφω αυτές τις γραμμές, νιώθω έναν αμείλικτο πόνο στο στομάχι. Δεν ξέρω πώς να σου τον περιγράψω. Μερικές φορές είναι ελαφρύς και λίγο πιο ανθρώπινος, αλλά άλλες -σαν και αυτή την ώρα- είναι διαξιφιστικός και ανυποχώρητος. Μου καίει τα σωθικά ως την πλάτη.

Και μου φαίνεται ότι ο μόνος τρόπος για να απαλύνω αυτόν τον αμετάκλητο πόνο, είναι να σου πω μερικά πράγματα.

Θυμάσαι, άραγε, πώς γνωριστήκαμε; Πάνε εφτά χρόνια, όταν πηγαίναμε Τρίτη Γυμνασίου. Είχαμε πληροφορική και δεν έφταναν οι καρέκλες για όλους μας. Τότε σου πρότεινα να κάνω λίγο χώρο στη δική μου καρέκλα αν θες για να καθίσεις. Εσύ δέχτηκες, και κάπως έτσι ξεκίνησε το κοντέρ μιας πολύ δυνατής και στέρεας φιλίας.

Εφτά χρόνια καφέδων, βολτών, περπατήματος, ατελείωτων συζητήσεων. Εφτά χρόνια με διαφωνίες, μερικές φορές τσακωμούς, αλλά πάντοτε αγάπης και ουσιαστικού ενδιαφέροντος του ενός για τον άλλον.

Δεν ξέρω αν υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που είχαν ή έχουν καταφέρει να χτίσουν μια φιλία σαν τη δική μας. Βλέπεις, οι πιο πολλοί τελειώνουν το σχολείο, γυρίζουν τα κεφάλια τους αντίθετα και ξεχύνονται στους δρόμους τρέχοντας να προλάβουν τη ζωή, που στην πραγματικότητα περνάει μπροστά στα μάτια τους και τη χάνουν.

Δεν ξέρω τι να πρωτοθυμηθώ. Την τετραήμερη με το Γυμνάσιο στα Γιάννενα, την πενθήμερη του Λυκείου στη Θεσσαλονίκη που ήμουν άρρωστη και τα περισσότερα βράδια δε βγήκες για να μου κάνεις παρέα, τις δυο φορές που ήρθες στα Γιάννενα να με δεις τώρα πια που γίναμε φοιτητές, τις μουσικές μας συναντήσεις στο σπίτι μου με κιθάρα, βιολί και τραγούδι.

Καλέ μου φίλε, μου είναι τόσο δύσκολο να γράφω γι’ αυτά που περάσαμε μαζί χωρίς να είσαι κοντά μας τώρα πια. Για δεύτερη φορά, έρχομαι αντιμέτωπη με το θάνατο. Κοιταζόμαστε στα μάτια και περιμένουμε ποιος θα κάνει πρώτος τη λάθος κίνηση. Έχει το ίδιο γερασμένο και ξεδοντιάρικο πρόσωπο. Στο πρόσωπό του συμπυκνώνει ό,τι σιχαίνομαι περισσότερο. Και αυτή τη στιγμή ο θάνατος αφορά εσένα. Εγώ στέκομαι απ’ έξω χωρίς να μπορώ να επέμβω, και αιωρούμαι χωρίς ρίζες σε μια θέση που δεν έχω συνηθίσει.

Δεν έχασα έναν συμμαθητή ή έναν απλό φίλο. Κάτι παραπάνω λείπει τις τελευταίες μέρες από τη ζωή μου. Το στήριγμα, το αποκούμπι, το απάγκιο μου. Και αυτά δε θα τα ξαναβρώ ποτέ, γιατί κανείς ποτέ δε θα πάρει τη θέση σου στην καρδιά μου. Αυτό το ξέρεις και να είσαι σίγουρος γι’ αυτό.
Δε θυμάμαι καλά αν σου είχα πει ποτέ πόσο πολύ σ’ αγαπούσα. Το θεωρούσα αυτονόητο ή αυταπόδεικτο από τις πράξεις μου. Αν δε στο είπα, σου ζητώ συγγνώμη. Στο λέω τώρα. Όμως, νομίζω ότι στο είχα πει αρκετές φορές.

Αγαπημένο μου φιλαράκι, με πιάνει τρέλα όταν σκέφτομαι ότι δε θα ξαναδώ το όνομά σου στις κλήσεις μου ή ότι θα σε καλέσω και δε θα απαντάς. Πολλές φορές θεωρούμε δεδομένα τα πράγματα γύρω μας και όταν τα χάνουμε, τότε αυτομάτως χάνεται και η γη κάτω απ’ τα πόδια μας. Αυτό μου το έμαθες εσύ μ’ έναν τρόπο που με ανατριχιάζει και που δε θέλω με τίποτα να θυμάμαι.
Ελπίζω να μας βλέπεις από εκεί που είσαι και να φροντίσεις να κάνεις λίγο καλύτερη την ανιαρή και ρουτινιασμένη ζωή μας. Εγώ θα συνεχίσω να σε αγαπάω και να σε σκέφτομαι με τα πιο όμορφά συναισθήματα σε όλη μου τη ζωή. Ο θάνατος είναι πολύ λίγος για να διαλύσει μια δυνατή φιλία σαν αυτή που σου περιέγραψα πριν. Τη δική μας μοναδική φιλία. Να μην το ξεχάσεις ποτέ αυτό.

Φιλαράκο μου καλέ, σ’ ευχαριστώ πολύ για ό,τι έκανες για μένα όλα αυτά τα χρόνια. Προσπάθησα αλλά δεν ξέρω αν κατάφερα να στα ανταποδώσω. Ίσως μια μέρα στο μέλλον να μου το πεις από κοντά. Κι ας έφυγες νωρίς, θα με αναγνωρίσεις. Θα είμαι μια αναμαλλιασμένη και νευρική γριά που θα ξεσηκώνει τον Παράδεισο με τις αγριοφωνάρες της. Ο Θεός θα ψάχνει να μου φορέσει φίμωτρο και δε θα βρίσκει. Αυτή θα είναι η τιμωρία του που σε πήρε από κοντά μου τόσο νωρίς.

Δεν ξέρω πώς ακριβώς θα γίνει η επόμενη συνάντησή μας. Ίσως κάπου, με άλλους μαζί, δε θα φτάνουν οι καρέκλες και θα περισσεύω. Τότε θα μου προτείνεις να μοιραστούμε την ίδια καρέκλα και το κοντέρ θ’ αρχίσει να ξαναγράφει από ‘κει που σταμάτησε…

Μαρία Δήμα

1 ΣΧΟΛΙΟ

1 Comment

  1. Σοφια Λέκκα

    11/06/2018 at 11:06 μμ

    Λυπαμαι τοσο πολυ για αυτη την απώλεια που οτι και να πω θα μειωνει την ειλικρίνεια του συναισθηματος.συλλυπητήρια Μαρια.ηταν πολυ αδικο.

AΠΑΝΤΗΣΗ

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

To Top