ΙΣΤΟΡΙΕΣ

Η αδυναμία να μιλάμε σοβαρά – Γράφει η Μαρία Δήμα

Τις τελευταίες ημέρες παρακολουθώ με μεγάλη υπομονή και ενδιαφέρον τις εξελίξεις γύρω απ’ το θέμα του Ζακ Κωστόπουλου

Αν δεν επρόκειτο για έναν γνωστό άνθρωπο, απλώς θα μαθαίναμε ότι κάποιος μπήκε για να κλέψει στην Ομόνοια και ξυλοκοπήθηκε. Τώρα μας δίνεται η ευκαιρία να μάθουμε περισσότερα πράγματα.

Εικασίες, μαρτυρίες, λογική, φιλοσοφικές θεωρήσεις και μέσα σ’ όλα αυτά κι ένα βίντεο και φωτογραφίες που διαψεύδουν και ανατρέπουν όλα τα προηγούμενα. Τελικά, αν μπεις στο τρυπάκι να δεις το θέμα σε τρεις διαστάσεις, δεν ξεμπερδεύεις τόσο εύκολα. Είναι πολύ πιο πολύπλοκο απ’ ό,τι υπολογίζεις. Και ίσως να μην αρκούν οι τρεις διαστάσεις για να το αναλύσεις.

Ίσως χρειάζεται και η τέταρτη διάσταση για να καταλήξεις σε ένα ολοκληρωμένο συμπέρασμα.
Κατ’ αρχάς, ας συμφωνήσουμε ότι διαφωνούμε -όπως θα έλεγε αν ζούσε ο Φιντέλ Κάστρο. Είναι λογικό να διαφωνούμε και να διίστανται οι διάφορες απόψεις. Δε μεγαλώσαμε όλοι στα ίδια σπίτια, δεν έχουμε το ίδιο ιστορικό, δε γελάμε όλοι με τα ίδια ανέκδοτα. Άλλος έχει συνηθίσει στο χιούμορ του Αρκά, κι άλλος αν δεν ακούσει ένα ευφυολόγημα με χαζή ξανθιά δε γελάει που να τον χρυσοπληρώνεις. Οι συνεχείς συμφωνίες κάνουν κακό, όπως αποδεικνύει και η πολιτική ιστορία της Ελλάδας. Χρειάζεται πού και πού να συγκρούονται τα πνεύματα. Μην ξεχνάτε πως από μια μεγάλη σύγκρουση γεννήθηκε και το σύμπαν μας. Και κατ’ επέκταση εμείς, οι τελευταίοι τροχοί της αμάξης του.

Διαφωνούμε, λοιπόν, και στο συγκεκριμένο θέμα όπως και σε πολλά άλλα. Διαφωνούμε στον τρόπο που θα πρέπει να αντιμετωπίζονται οι παραβατικοί άνθρωποι. Άλλος λέει ότι θα πρέπει να τιμωρούνται δι’ απαγχονισμού, άλλος ότι η κάθειρξη αρκεί. Φυσικά, σκόπιμα εξισώνουμε όλους τους παραβατικούς ανθρώπους και τους αδειάζουμε σε ένα τσουβάλι που εμείς αποφασίζουμε ποιος μπαίνει και ποιος βγαίνει. Ένας που χρωστάει στην εφορία είναι τυπικά παραβατικός. Κι αυτός ξαφνικά θα πρέπει να αντιμετωπιστεί από τη δικαιοσύνη με τον ίδιο τρόπο που θα αντιμετωπιζόταν ένας που κάνει μια μικροκλοπή, ή ένας που προκαλεί μακελειά και κλείνει σπίτια, ή ένας παιδεραστής.

Και μάλιστα θεωρούμε ότι όλοι αυτοί μεταξύ τους θα πρέπει να έχουν την ίδια τιμωρία.

Διαφωνούμε στο αν τα ναρκωτικά θα πρέπει να είναι νόμιμα ή παράνομα. Άλλος θεωρεί ότι η νομιμοποίησή τους και η ελεύθερη χρήση και διακίνησή τους σε ορισμένα σημεία για τους χρήστες, θα μείωνε σοβαρά την εγκληματικότητα και την παραβατικότητα που επικρατεί εξαιτίας τους. Άλλος φοβάται κάτι τέτοιο. Κάτι τέτοιο του δημιουργεί φόβο για το δικό του παιδί ή για τον αδερφό του που μόλις απεξαρτήθηκε.

Διαφωνούμε στο αν η βία είναι η σωστότερη μέθοδος για την αντιμετώπιση των μεγάλων προβλημάτων που υπάρχουν στο κέντρο της Αθήνας, αλλά και στις δικές μας πόλεις. Άλλος πιστεύει ότι το ξύλο νουθετεί και αποδίδει μια άτυπη δικαιοσύνη-ανακωχή, άλλος προτιμά τη νομική οδό. Να εξαιρέσουμε τις περιπτώσεις των παιδεραστών από όλες τις υποθέσεις που κάνουμε, γιατί δε νομίζω ότι υπάρχει νοήμων άνθρωπος που θα έβλεπε κάποιον να βιάζει ένα παιδί και δε θα του κατέβαζε τη μύτη. Άλλος θα χτυπούσε κι ένα παιδί που του έσπασε το τζάμι με την μπάλα του, άλλος θα συζητούσε με τον πατέρα ή κηδεμόνα του παιδιού για τα έξοδα της αποκατάστασης του τζαμιού.

Κι εν τέλει, διαφωνούμε στο αν θα έπρεπε να έχουμε δημοκρατία ή δικτατορία. Πολλοί είναι αυτοί που περιμένουν και ονειρεύονται έναν Παπαδόπουλο να τους σώσει. Δεν έχει σημασία αν θα έρθει με τανκ, με άλογο ή με ένα Fiat περασμένων δεκαετιών. Σημασία έχει ότι θα έρθει να κάνει γι’ αυτούς ό,τι δεν κάνουν εσκεμμένα οι ίδιοι για τον εαυτό τους. Είναι όντως πολύ πιο βολικό να περιμένεις κάποιον να σε πάρει απ’ το χέρι και να λύσει τα μεγάλα σου προβλήματα με το μαγικό του ραβδάκι, από το να βάλεις εσύ ο ίδιος τα χέρια σου. Υπάρχουν πολλοί που ψάχνουν «πατεράδες» γιατί φοβούνται να γίνουν ο πατέρας και η μάνα του εαυτού τους. Υπάρχουν κι άλλοι, όμως, που μπορεί να μην είναι τέλειοι κυνηγώντας χίμαιρες, αλλά προτιμούν την κακή δημοκρατία από την καλή χούντα. Τι να κάνουμε;

Όλα αυτά που συνέβησαν στην Ομόνοια εκείνη τη μέρα, αποτυπώνουν με μεγάλη ακρίβεια τα παραπάνω. Και οι μετέπειτα αντιδράσεις των διαδικτυακών τσαρλατάνων επίσης. Μας δείχνουν ότι δεν είμαστε διατεθειμένοι να δώσουμε ένα τέλος στα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε. Είμαστε φτιαγμένοι από μια υπερφυσική παντογνωσία που έχει μάθει να είναι πάντοτε με τη μύτη της ψηλά και να καταδικάζει αυτούς που έχουν κάτι άλλο να πουν. Είμαστε κομμένοι και ραμμένοι στα μέτρα της γελοιότητας, πάντοτε έτοιμοι να ρίξουμε βολές στον οποιοδήποτε προσπαθεί να «τρυπήσει» την παντογνωσία μας. Τέκνα της Αθηνάς Παλλάδας όλοι μας, πανίσχυροι εγκέφαλοι μέσα από πληκτρολόγια και διαδικτυακά ξεκατινιάσματα.

Προσωπικά, δε διάβασα ούτε μια σοβαρή και υπεύθυνη τοποθέτηση για τη λύση των προβλημάτων που αντιμετωπίζουμε ως κοινωνία και ως κράτος. Δεν άκουσα κανέναν να μιλάει για το «μετά». Δεν άκουσα σοβαρές λύσεις για τα ναρκωτικά, τη βία, τη νομιμοποίηση των άγραφων νόμων που επιχειρεί ο καθένας που παριστάνει τον Μπρους Λι σε έναν ημιλιπόθυμο, την σκουπιδοποίηση του αδυνάμου, το ρόλο της αστυνομίας ως χούλιγκαν. Επίσης, δεν άκουσα κανέναν να μιλάει με νηφαλιότητα για την προστασία των επιχειρηματιών και της περιουσίας τους από τους παραβατικούς ανθρώπους. Η οποία φυσικά δεν επιτυγχάνεται με την πρόκληση εγκεφαλικής αιμορραγίας στον παραβατικό, και εν συνεχεία με θάνατο.

Περίμενα πολλές λύσεις απ’ όλους αυτούς που βροντοφώναζαν «έπρεπε να το πάθαινες εσύ για να δούμε τι θα του έκανες». Δεν είδα καμία, όμως. Περίμενα ότι θα είχαν να πουν κάτι πιο παραγωγικό, αλλά συμφώνησαν ότι η βία είναι η απάντηση σε κάθε ερώτηση. Και είπαν «πρεζόνι» και «χασίκλας», όπως θα έλεγαν «καρκινιάρης» και «συφιλιτικός». Αλλά αυτοί θεωρούν ατυχία τον καρκίνο, ενώ τα ναρκωτικά επιλογή που καλά κάνει κι οδηγεί στο θάνατο. Αυτοί, λοιπόν, είναι οι επικινδυνότεροι όλων. Και η κοινωνία κινδυνεύει πολύ περισσότερο από αυτούς που αντί να δίνουν λύσεις, αναπαράγουν τσιτάτα που οδηγούν στη διαιώνιση αρρωστημένων καταστάσεων. Εκτός από το θάνατο υπάρχει και η απεξάρτηση, αλλά αυτοί προτιμούν το θάνατο των εξαρτημένων για παραδειγματισμό. Αυτούς τους σιχαίνομαι ανεπιφύλακτα και χωρίς τύψεις.

Και για να το ξεκαθαρίσουμε. Δεν τον κλωτσάγαμε όλοι μαζί. Όπως δεν τα φάγαμε όλοι μαζί, δεν βιάζουμε όλοι μαζί, δεν ασελγούμε σε παιδιά όλοι μαζί, δε σκορπάμε το θάνατο όλοι μαζί. Όποιος αναγνωρίζει προσωπική ευθύνη επί του θέματος, έχει το δικαίωμα να το παραδέχεται. Δεν μπορεί αυθαίρετα, ωστόσο, να αποδίδει ευθύνες σε μια ολόκληρη κοινωνία. Διότι το τσουβάλι της κοινωνίας περιλαμβάνει βολεμένους, γλείφτες, αξιόλογους, αξιέπαινους, εγκληματίες, ανθρώπους που είναι εξαρτημένοι σε ουσίες, ανθρώπους που ζουν στο ίδιο σπίτι με ναρκομανείς και καθημερινά δίνουν τεράστιες μάχες με τον ίδιο τους τον εαυτό. Δε φταίει το τίναγμα των φτερών της πεταλούδας στο Πεκίνο για τον ανεμοστρόβιλο στο Τέξας. Η κβαντομηχανική μας έχει απαντήσει πια.

Κι αφού τελειώσαμε, λοιπόν, ως διαδικτυακοί δικαστές και ηλεκτρονικοί σωτήρες του κόσμου, αφού τελείωσε η ολιγοήμερη θητεία μας ως κριτές των πάντων, ήρθε η ώρα να μιλήσουμε για τις λύσεις.

Ήρθε η ώρα να αφήσουμε το πέπλο της παντογνωσίας και να απαιτήσουμε από αυτό το κράτος να κάνει την αρχή για την επίλυση των προβλημάτων αυτών. Γιατί γι’ αυτό τους ψηφίζουμε, άλλωστε, και όχι για να τάζουν υπέρογκα ποσά στους κολλητούς τους. Αν ήταν να παίρναμε το νόμο στα χέρια μας κάθε φορά που ερχόμασταν εκτός εαυτού, θα μπορούσαμε να ζήσουμε και στη Ζιμπάμπουε. Ήρθε η ώρα να δούμε τα προβλήματα καθαρά. Επιτέλους να μιλήσουμε σοβαρά, αλλιώς να σιωπήσουμε για πάντα.

Mαρία Δήμα

ΚΑΝΕ ΣΧΟΛΙΟ

AΠΑΝΤΗΣΗ

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

To Top