ΑΠΟΔΡΑΣΕΙΣ

Οδοιπορικό ενός Ναυπλιώτη στο Άγιο Όρος

Φωτογραφικό και ταξιδιωτικό αφιέρωμα του Γιώργου Πραμαγγιούλη

Συχνά το Άγιο Όρος, λόγω του ιδιαίτερου ως προορισμού, δεν αποτελεί προτεραιότητα ως επιλογή απόδρασης. Ωστόσο για όσους επιλέξουν να το επισκεφθούν πρέπει να ακολουθήσουν μια διαδικασία προκειμένου να εξασφαλίσουν την παραμονή τους εκεί αλλά και να γνωρίζουν πιθανά έξοδα που σίγουρα θα προκύψουν κατά την διάρκεια του ταξιδιού.

Παρακάτω παραθέτω την πρόσφατη προσωπική μου εμπειρία ως ενδεικτικό οδηγό καθώς και ένα μικρό μέρος από το ημερήσιο πρόγραμμα που ακολουθούσαμε κατά την διάρκεια της εκεί παραμονής μας.

Τέσσερις άνθρωποι σχεδόν άγνωστοι μεταξύ μας, αποφασίσαμε να επισκεφθούμε τον Άθω, ο καθένας με διαφορετικό σκοπό και προσδοκίες. Η οργάνωση ενός 4ημέρου απόδρασης με προορισμό το Άγιο Όρος αποδείχτηκε πιο δύσκολη από ότι το ίδιο το ταξίδι. Το πρώτο πρόβλημα που αντιμετωπίσαμε (το σημαντικότερο ίσως) ήταν το πώς θα πάμε. Οι επιλογές ήταν 2, ή με λεωφορείο μέχρι την Θεσσαλονίκη και μετά ανταπόκριση με άλλο λεωφορείο από εκεί για Ουρανούπολη (κόστος 55€ με επιστροφή) ή με προσωπικό όχημα και ρεφενέ καύσιμο και διόδια. Ευτυχώς επιλέξαμε το 2ο….

Το επόμενο πρόβλημα ήταν το τι θα πάρουμε μαζί μας. Εδώ το «όσο πιο λίγα τόσο το καλύτερο» ταιριάζει γάντι. Στον Άθω περπατάς και περπατάς πολύ, πολλές φορές και μέσα στο δάσος. Άρα για να είσαι άνετος ένα σακίδιο πεζοπορίας είναι απαραίτητο (αποφύγετε τα σακουβαγιάζ). Μαζί πάρτε μια αλλαξιά ρούχα, 2 σεντόνια, παντοφλίτσες τύπου ξενοδοχείου, εσώρουχα μπόλικα, κάλτσες, μωρομάντηλα, αδιάβροχο, φακό και αν το επιθυμείτε ξηρά τροφή γιατί ενδέχεται να μην σας αρέσει το φαγητό στις μονές που θα διανυκτερεύσετε.

Επίσης μπορείτε να πάρετε φωτογραφική μηχανή αν το επιθυμείτε. Οι φωτογραφίες επιτρέπονται εφόσον από αυτές λείπουν οι μορφές των μοναχών.

Ύστερα έπρεπε να εξασφαλίσουμε το απαραίτητο πάσο (διαμονητήριο), διάρκειας 4 ημερών, το οποίο θα μας επέτρεπε την είσοδο στην μοναστική πολιτεία. Αυτό το εξασφαλίσαμε τηλεφωνικά, ένα δίμηνο πριν την επίσκεψή μας και το παραλάβαμε με την άφιξή μας στην Ουρανούπολη από το αρμόδιο γραφείο. Κόστος διαμονητηρίου 25€.

Κατόπιν ο προβληματισμός ήταν σε ποιες μονές θα μείνουμε. Το πρόβλημα λύθηκε μέσω τηλεφώνου πάλι. Καλέσαμε όποιες μονές μας ενδιέφεραν και αν είχαν διαθεσιμότητα μας δέχονταν αν όχι καλούσαμε την επόμενη. Καλό θα είναι ο ενδιαφερόμενος να κλείσει κανένα δίμηνο νωρίτερα από την ημερομηνία που θα επισκεφθεί το Άγιο Όρος.

Ξεκινήσαμε από την Αθήνα στις 09:40 βράδυ Κυριακής και με στάσεις φτάσαμε στην Ουρανούπολη 05:15, ξημέρωμα Δευτέρας (κόστος μαζί με διόδια και πετρέλαιο 70€). Αφού αφήσαμε το αυτοκίνητο σε ιδιωτικό parking (κόστος 4 ημερών 20€), σπεύσαμε να βγάλουμε εισιτήρια για το καραβάκι που θα μας μετέφερε στον Άθω (κόστος 8€ το άτομο).

Στην Ουρανούπολη ήρθαμε για πρώτη φορά αντιμέτωποι με ένα φαινόμενο που συναντήσαμε συχνά κατά την παραμονή μας στο Όρος: την αγένεια με όσους πολίτες εμπλέκονταν εμπορικά στην περιοχή είτε αυτή αφορούσε την μεταφορά είτε την πώληση τοπικών προϊόντων.

Αποπλεύσαμε στις 06:30 με ένα καράβι το οποίο ήταν γεμάτο προσκυνητές, στη συντριπτική τους πλειοψηφία Ρώσοι. Κατά την διαδρομή το καράβι έκανε στάσεις στον αρσανά (μικρό λιμάνι) της εκάστοτε μονής και αποβιβάζονταν προμήθειες και προσκυνητές.

Μονή Σίμωνος Πέτρα

 

Αναμονή στο λιμάνι

 

Παραλαβή προμηθειών

Εμείς αποβιβαστήκαμε στον αρσανά της Αγίας Άννας στις 08:30. Από εκεί ξεκίνησε η κοπιαστική ανάβαση με σκαλοπάτια μέχρι την μονή που θα μας φιλοξενούσε το πρώτο βράδυ. Περίπου 2000 σκαλιά μετά και σε υψόμετρο 1800μ φτάσαμε κάθιδροι στην μονή όπου μας προϋπάντησε ο Αρχοντάρης (μοναχός που είναι αρμόδιος για την φιλοξενία των προσκυνητών) και μας φίλεψε το παραδοσιακό τσιπουράκι με συνοδεία λουκουμιού.

Η θέα και η ηρεμία που πρόσφερε η σκήτη μας αποζημίωσε για την δύσκολη ανάβαση. Αφού μας έδειξαν το κατάλυμά μας (κελί 4 έως 7 ατόμων) γύρω στις 13:00 φάγαμε και μετά είχαμε ελεύθερο χρόνο να περιηγηθούμε στους χώρους της μονής και επιδιώξαμε την συνομιλία με γέροντες μοναχούς, όπου επιτρεπόταν, προκειμένου να εμπλακούμε σε πνευματική συζήτηση προς όφελός μας.

Κατά την προσωπική μου άποψη αυτό πρέπει να είναι το κυρίως ζητούμενο από τον επισκέπτη του Όρους, αφού η επαφή με ασκητές μοναχούς μόνο γόνιμη μπορεί να είναι. Δυστυχώς όμως είναι λίγοι…

Ανάβαση στη σκήτη της Αγίας Άννας

 

Σκήτη Αγίας Άννας

Επιστρέψαμε στις 17:00 αφού μετά τις 17:15 οι πύλες της μονής κλείνανε και δεν θα άνοιγαν για κανένα λόγο. Στις 04:30 τα ξημερώματα της Τρίτης σηκωθήκαμε για να παρακολουθήσουμε την πρωινή λειτουργία. Αφού τελείωσε φάγαμε το λιτό αλλά χορταστικό πρωινό μας με την συνοδεία καφέ και κατά τις 07:45 κατηφορίσαμε τα 2000 περίπου σκαλιά για το λιμανάκι ώστε να πάρουμε το καραβάκι (κόστος εισιτηρίου 3€) για το επόμενο προορισμό μας την μονή του Αγ.Ανδρέα. Αναχωρήσαμε από τον αρσανά 09:00.

Κατάβαση για το λιμάνι

Στις 09:20 φτάσαμε στο λιμάνι της Δάφνης όπου από εκεί με τρέξιμο τύπου όποιος προλάβει μπήκε, πήραμε λεωφορείο για τις Καρυές (κόστος 2,5€) και από εκεί με τα πόδια ως την μονή του Αγ. Ανδρέα.

Μονή Αγίου Ανδρέα

 

Κελί διαμονής προσκυνητών

Αφού τακτοποιηθήκαμε ξεκινήσαμε για ένα οδοιπορικό 4,5χλμ για την αναζήτηση της σκήτης του γέροντος Γαβριήλ που αν και υπέργηρος και κλινήρης μας δέχτηκε και μας μίλησε με πρωτοφανή διαύγεια πνεύματος.

Μαθητής Αθωνικής Σχολής

 

Παγόδα, Καρυές

 

Λεπτομέρεια τρούλου Μονής Κουτλουμουσίου

Έπειτα ακολούθησε η επίσκεψη στην σκήτη του Οσίου Παϊσίου μέσα από το δάσος και με δύσκολη διαδρομή. Επιστρέψαμε γύρω στις 18:00 αφού 18:30 η μονή θα έκλεινε τις πύλες της. Ξύπνημα στις 03:00, ξημέρωμα Τετάρτης, για παρακολούθηση της λειτουργίας πρωινό στις 07:00 και μετά προετοιμασία για την επόμενη επίσκεψή μας στην μονή Σταυρονικήτα.

Εδώ πήραμε την χειρότερη δυνατή απόφαση. Ξεκινήσαμε πεζή γιατί θεωρήσαμε ότι είναι σχετικά κοντά αλλά αυτό είχε ως αποτέλεσμα 1.5 (5,5χλμ) ώρα περπάτημα αρχικά σε άσφαλτο και μετά μέσα από δύσβατο μονοπάτι μέχρι τον τελικό μας προορισμό.

Στην μονή Σταυρονικήτα μείναμε ένα βράδυ ενώ ακολουθήσαμε όλο το πρόγραμμα που αφορούσε τον εκκλησιασμό και το δείπνο των προσκυνητών. Να σημειωθεί ότι ήταν και η πρώτη μονή που είχε ζεστό νερό και καλές εγκαταστάσεις για ένα γρήγορο μπάνιο.

Μονή Σταυρονικήτα

 

Τάλαντο Μονής Σταυρονικήτα

Εγερτήριο για άλλη μια φορά στις 04:00 για τον εκκλησιασμό κατόπιν πρωινό και αναχώρηση αυτή την φορά με ναυλωμένο βανάκι 10 ατόμων (κόστος 25€ ανεξαρτήτως αριθμού επιβαινόντων) για Καρυές όπου πήραμε άλλο λεωφορείο (κόστος 2€) για τον τελικό προορισμό που ήταν η μονή Ξηροποτάμου.

Φτάσαμε στον προορισμό μας στις περίπου 11:00. Η μονή Ξηροποτάμου πανέμορφη και από παντού φαινόταν η εύρωστη οικονομικά, εικόνα της.

Μονή Ξηροποτάμου

 

Μονή Ξηροποτάμου

Εδώ οι μοναχοί ήταν πιο αυστηροί στην τήρηση του προγράμματος. Αν δεν ήσουν στην ώρα σου η πόρτα της εκκλησίας θα ήταν κλειδωμένη ή στην χειρότερη θα έχανες το γεύμα σου. Εγερτήριο στις 04:00 της επομένης για την θεία λειτουργία, λήψη πρωινού και αναχώρηση πεζή μέσα από κατάφυτη διαδρομή μήκους 3χλμ περίπου για το λιμάνι της Δάφνης. Από εκεί αναχωρήσαμε με θαλάσσιο ταξί (κόστος 10€ το άτομο) για επιστροφή στην Ουρανούπολη.

Τελικά τί είναι αυτό που έμεινε;

Εντύπωση μου έκανε ο ανοικοδομικός οργασμός σε όσες μονές επισκεφθήκαμε. Εντύπωση επίσης μου έκανε ότι όλοι οι εργάτες ήταν αλβανικής κυρίως υπηκοότητας (φυσικό αφού από ότι μας είπαν οι Έλληνες σνομπάρανε το μεροκάματο). Μεταφορείς και μαγαζάτορες ήταν τουλάχιστον αγενείς αφού γνώριζαν ότι αν δεν πάρουμε από αυτούς το προϊόν που ψάχναμε δεν θα το βρίσκαμε αλλού. Το χρήμα το συναντάς παντού έντονα. Μπορεί το φαί και ύπνος να είναι τζάμπα αλλά στις εκθέσεις των μονών βρήκα αγιογραφία που κόστιζε ακόμα και 3.000€.

Αξίζει να διαμορφώσει κανείς άποψη από την παραπάνω εικόνα;….Όχι, κατηγορηματικά…. Στις 4 ημέρες που έμεινα στο Άγιο Όρος επωφελήθηκα από την ηρεμία που εξέπεμπε ο τόπος καθώς και από την επαφή με τη φύση αφού οι πεζοπορίες ήταν καθημερινές, από την συζήτηση με αξιόλογους ανθρώπους και ειδικά από τους γέροντες μοναχούς. Προσωπικά απόλαυσα την θεία λειτουργία όπως αυτή αποδίδεται στις μονές, βρήκα τον χρόνο να σκεφτώ και άλλα πράγματα εκτός από τα καθημερινά προβλήματα που άδικα τα θεωρούμε ανυπέρβλητα πολλές φορές.

Για όλα αυτά και για ακόμα περισσότερα, όταν επέστρεφα στην Αθήνα είχα τη αίσθηση ότι κάτι άφηνα πίσω μου που κάποια στιγμή πρέπει να γυρίσω για να το βρω.

Στην τελική δεν πρέπει να σε χαλάνε τα κακώς κείμενα που μπορεί να συναντήσεις εκεί, αλλά αν ολοκλήρωσες ή όχι τον σκοπό που επιδίωκες να πετύχεις όταν ξεκινούσες για το ταξίδι αυτό….

————————–

Ο Γιώργος Πραμαγγιούλης είναι 39 ετών και κατάγεται από το Ναύπλιο. Ζει και εργάζεται στην Αθήνα ενώ τα τελευταία χρόνια ασχολείται ερασιτεχνικά με τη φωτογραφία. Τη λέξη βέβαια ερασιτεχνικά τη χρησιμοποιεί ο ίδιος για τον εαυτό του αλλά σημαίνει περισσότερο αγάπη για την τέχνη παρά ένα χόμπυ ή μια απλή ασχολία. Γιατί η φωτογραφία για το Γιώργο πια είναι μια πολύ σοβαρή σχέση, με συμμετοχές και διακρίσεις σε διαγωνισμούς και κυρίως πολύ μεράκι και αμέτρητο χρόνο.

ΚΑΝΕ ΣΧΟΛΙΟ

AΠΑΝΤΗΣΗ

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

To Top