ΙΣΤΟΡΙΕΣ

Ο φτωχούλης του Θεού – Ένας αποχαιρετισμός στον Σωκράτη Κωνσταντίνου

Σε κάθε πόλη, σε κάθε τόπο, υπάρχουν άνθρωποι αθόρυβοι

Κυκλοφορούν ανάμεσα στο πλήθος ήσυχα και διακριτικά.  Φαίνονται ιδιότροποι, απόμακροι αλλά ταυτόχρονα ευγενικοί. Μάλλον ακίνδυνοι.

Ο Σωκράτης, που σήμερα βρέθηκε νεκρός μέσα στην κάμαρά του, στην Πρόνοια Ναυπλίου, ήταν ένας από αυτούς τους μακρινούς ανθρώπους.

Ο Σωκράτης ο Ελάχιστος, όπως ανέφερε στο αποχαιρετιστήριο κείμενό του ο πάτερ Διονύσης Ταμπάκης.

Είναι ο «ελάχιστος», ο πιο τιποτένιος, ο πιο καταφρονεμένος σε τούτον τον κόσμο.

Μέσα στους δικούς του περιπατητικούς ρυθμούς, αργόσυρτους και σκεπτικούς, μέσα σε σκέψεις δικές του και μόνο, ο μαστρο-Σωκράτης έμοιαζε με ένα μικρό ενοχικό παιδί με σκυμμένο κεφάλι που περιπλανιόταν σε κόσμο αλλόκοτο.

Ένα νεύμα ήταν αρκετό για να χαιρετηθείς μαζί του. Ένα νεύμα για να σιγουρευτείς πως υπάρχεις. Ένα νεύμα που μόλις στρεφόταν πάνω σου, αργά και ντροπαλά, ήταν αρκετό για να καταλάβεις όλα τα λάθος άγχη της ζωής. Γιατί ο Σωκράτης χωρίς να το ξέρει ήταν ένα πρότυπο, ένας δείκτης, μιας άλλης ζωής. Ένα σακαταμένο μηχανάκι, ένα τρίκυκλο και μια κάμαρα ήταν πάντοτε αρκετά γι΄αυτόν.

Ο Σωκρατάκος, ο Μαγκουρίνος για τους πολλούς, δεν ήταν τελικά τρελός. Είχε απλά την τύχη να γεννηθεί, να ζήσει και να πεθάνει αθώος.

Και χαιρόμαστε πολύ που τίμησε με την παρουσία του όλους εμάς τους ενόχους.  Είναι σίγουρο πια, τώρα που δεν θα περπατάει δίπλα μας, πως θα καταφέρουμε κάποτε να κλέψουμε κάτι ελάχιστο από την αθωότητά του.

Το έχουμε μεγάλη ανάγκη.

Καλό του ταξίδι.

Ο ανιψιός του Mario Vagman

ΚΑΝΕ ΣΧΟΛΙΟ

AΠΑΝΤΗΣΗ

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

To Top