ΙΣΤΟΡΙΕΣ

Οι μάγισσες του Ναυπλίου (ένα όνειρο θερινής νυκτός)

Πίσω ακριβώς από το μέγαρο της Αστυνομίας στο Ναύπλιο, έχει μόλις χτιστεί ένα τριώροφο κτίριο, ένα θηρίο για το μέγεθος της πόλης, που αποκαλείται ως ο νέος πολιτιστικός της χώρος

Εκθέσεις ζωγραφικής, προβολές, εκθέσεις μικροπραγμάτων, μαθήματα πάσης φύσεως, συζητήσεις, αναζητήσεις και σεμινάρια θα βρίσκονται στο καθημερινό μενού του νέου αυτού χώρου. Τουλάχιστον έτσι αυτοδιαφημίζεται.

Στα εγκαίνια είναι καλεσμένη όλη η πόλη. Μικρά παιδιά, νέοι, γέροι είναι εκεί για να δουν από κοντά το ολόλευκο και μοντέρνο κτίριο με τις στριφογυριστές σκάλες, τις δεκάδες αίθουσες με τους καθρέφτες και να μάθουν επίσης ποιος είναι υπεύθυνος για όλα αυτά.

Βρίσκομαι κι εγώ εκεί. Περιπλανιέμαι στα δωμάτια γεμάτος περιέργεια, βλέπω φίλους, γνωστούς και άγνωστους, όλοι τους με μια αίσθηση πρώτης μέρας στο προαύλιο της πρώτης δημοτικού. Δε μου το λένε. Το νιώθω. Σε κάθε αίθουσα βρίσκεται πάντοτε μια γυναίκα. Άγνωστη γυναίκα.

Στην πρώτη φάση του ονείρου κατάφερα να περιπλανηθώ σε 10 περίπου αίθουσες και συνάντησα περίπου 10 γυναίκες, όμορφες, ευγενικές και πρόθυμες να σε ξεναγήσουν. Το ενδιαφέρον μου κέντρισε μια αίθουσα εκθέσεων με χιλιάδες γυάλινες σφαίρες, σα μεγάλες γυαλένιες, που μέσα τους έκρυβαν πανέμορφα τοπία. Με πλησιάζει μια κοκκινομάλλα κοπέλα, μου εξηγεί την ιστορία κάθε τοπίου, τους τρόπους κατασκευής των γυάλινων σφαιρών και μετά φεύγει.

Από ένα μεγάφωνο ακούγεται η ανακοίνωση πως όλοι οι επισκέπτες και οι επισκέπτριες μπορούν να διανυκτερεύσουν το βράδυ σε κοιτώνες του κτιρίου και να παρακολουθήσουν νυκτερινές περιπλανήσεις σε αίθουσες που ακόμα δεν είχαν ανοίξει. Αίθουσες αποκλειστικά νυχτερινές.  Έρχεται το βράδυ. Αποφασίζω να φύγω. Περπατάω προς το σπίτι μου όταν ξαφνικά βλέπω πάνω από το Παλαμήδι να εκτοξεύονται 6 πράσινα βεγγαλικά ταυτόχρονα. Γυρίζω πίσω μου να δω αν υπάρχει κάποιος μάρτυρας, αν το είδε και κάποιος άλλος αλλά η πόλη είναι άδεια. Με το που στρέφω το βλέμμα μου ξανά στο κάστρο, βρίσκομαι πάλι μέσα στο τριώροφο κτίριο.

Κάθομαι σε ένα μεγάλο τραπέζι με πράσινη τσόχα, είναι βράδυ και γύρω από το τραπέζι κόσμος να παρακολουθεί μια κοπέλα με ήρεμη φωνή, μειλήχια φωνή, να ρίχνει κάτι χαρτιά με άγνωστα σχήματα και άγνωστα ονόματα. Φυτεύτηκα εκεί αυτόματα. Γύρω από το τραπέζι. Ο καθένας, η καθεμιά, διάλεγε ένα χαρτί που καθόριζε την αληθινή αλλά κρυμμένη του φύση. Κι έπειτα γελούσε. Ρώτησα τους πάντες αν έφυγα και πως κατέληξα ξαφνικά στο ίδιο μέρος. Η κοπέλα με κοίταξε θυμωμένα, μου είπε πως δεν έφυγα ποτέ και οι πάντες γύρω μου με χαρούμενο ύφος το επιβεβαίωσαν. Φοβήθηκα.

Φεύγω και πάλι. Περπατάω προς το σπίτι. Ξανά το ίδιο σκηνικό. 6 πράσινα βεγγαλικά πάνω από το κάστρο και η επόμενη εικόνα μέσα στο τριώροφο κτίριο. Τώρα περπατάω στους διαδρόμους και από απόσταση ασφαλείας παρακολουθώ τί συμβαίνει σε κάθε αίθουσα. Ο φόβος μεγαλώνει.

Οι γυναίκες, οι υπεύθυνες, έτσι όπως φαίνονται στα μάτια μου από λίγο μακριά, έχουν έντονο βλέμμα αλλά ήρεμο. Επιβλητικό. Μιλούν αργά, δεν τις ακούω, συμβουλεύουν με συγκατάβαση και ύφος κατανόησης.  Το πλήθος μαγεμένο υπνωτίζεται. Κανείς δε δείχνει πως θέλει να φύγει. Κανείς και καμία δε θυμάται να φύγει. Η πόλη είναι άδεια. Το κτίριο όμως, σε κάθε του σπιθαμή, γεμάτο με μια χαρούμενη αφέλεια που θυμίζει λοβοτομή.  Οι γονείς έχουν αφήσει τα παιδιά στην τύχη τους. Σε άλλο σημείο του κτιρίου. Τα ζευγάρια έχουν αφήσει το ταίρι τους επίσης. Οι μάγισσες δείχνουν να συντονίζουν με αυτοπεποίθηση τους εγκεφάλους και να τους κατευθύνουν. Δε γνωρίζω που. Δε γνωρίζω γιατί. Αλλά φοβάμαι πολύ. Η ομιλία είναι το κλειδί, σκέφτηκα.

Φεύγω και πάλι. Περπατώ προς το σπίτι αλλά αυτή τη φορά είμαι ζωσμένος με εκρηκτικά. Τα έφτιαξα μόνος μου. Τα βρήκα σε ένα κατάστημα της πόλης που πουλά τα πάντα. Τα πήρα χωρίς να πληρώσω. Δεν υπήρχε κανείς για να πληρώσω.  Έπειτα στέκομαι σε ένα παγκάκι και κοιτάω επίμονα το κάστρο. Βλέπω τα 6 πράσινα βεγγαλικά. Με οδηγούν στο δεύτερο όροφο του κτιρίου σε μια τεράστια αίθουσα. Τεράστια. Μεγαλύτερη και από το ίδιο το Ναύπλιο. Εκεί οι γυναίκες ψιθυρίζουν κάτι ακατανόητα σε μορφή τελετής από τη μια πλευρά και από την άλλη, όλος ο κόσμος ακίνητος να χαμογελάει σε στάση προσοχής. Εγώ στη μέση του πλήθους αγχωμένος. Έντρομος. Μια γυναίκα πλησιάζει προς το μέρος μου. Δε με κοιτάει αλλά το νιώθω πως εμένα ψάχνει. Νιώθω πως αν μου μιλήσει θα χάσω κι εγώ τα λογικά μου. Αυτοαναφλέγομαι. Δεν προλαβαίνω να δω την έκρηξη αλλά ξυπνάω χαρούμενος.

Με μια χαρούμενη αφέλεια. Σα λοβοτομή.

Όνειρο θερινής νυχτός, 30 Ιουλίου 2019

Mario Vagman

ΚΑΝΕ ΣΧΟΛΙΟ

AΠΑΝΤΗΣΗ

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

To Top